Filmdossier I: Scenario

Artikel
Kortfilm.be en BREEDBEELD slaan de handen in elkaar om in 10 dossiers de verschillende fases van het filmproces te doorlopen.

 

Kortfilm.be-redactie

 
RITCS-film 'Bamboe' geselecteerd voor Cannes!

Nieuws
De afstudeerfilm van Flo Van Deuren dingt mee naar de drie hoofdprijzen binnen de studentencompetitie van het belangrijkste filmfestival ter wereld.

 

Niels Putman

 
Twee korte animatiefilms samen op bioscooptournee.

Nieuws
Prachtig: twee prijzenwinnende kortfilms zijn vanaf december samen te zien in verschillende Belgische arthousebioscopen.

 

Niels Putman

 
"In animatie heb je veel meer perspectieven om een verhaal te vertellen."

RITCS-alumnus Zander Meykens won met zijn animatiefilm 'XYXX' een VAF Wildcard.

 

Liza Brandt

 
"Als documentairemaker is de camera mijn schild."

Voor zijn RITCS-afstudeerfilm 'Voor Eunice' kreeg Jaan Stevens een Wildcard van het Vlaams Audiovisueel Fonds.

 

Kate Voet

 
Een redelijk leven
rating

Duur: 19 min. | Land: | Regie: Lauranne Van Den Heede | Scenarist: | Producent:

“Wel beste Marc, een film over jou wil ik zeker niet maken, een film voor jou des te liever en al zeker con amore,” schrijft Lauranne Van den Heede over haar kortfilm ‘Een redelijk leven’. Geïnspireerd op en door het leven en werk van filmmaker, journalist, docent, schrijver, Brusselaar Marc Didden maakte ze een documentaire voor/met deze regisseur, die als mijmerende passant vanop zijn balkon in de Dansaertstraat de voorbijgaande tijd gadeslaat.

Niet zomaar een portret van een oude man, maar een film die reflecteert over tijd, herinnering en de plaats die wij als mens daarbij innemen — in combinatie met archiefbeelden en fragmenten uit Diddens eigen films ‘Brussels by night’ (1983) en ‘Sailors don’t cry’ (1988).

Van den Heede’s eerste documentaire en eindwerk aan het RITCS, ‘Those we become’, vertelt het verhaal van enkele jongeren, op zoek naar een andere vorm van zingeving in de ruige natuur van Letland. In ‘Een redelijk leven’ laat de jonge regisseur de natuur achterwege en focust ze op de bruisende (hoofd)stad en de zingeving aldaar. Een tweeluik, voor wie wil.

Een ontroerend eerbetoon en een reflectie op het concept tijd.

Vanaf zijn balkon gluurt Didden naar de passanten in de Dansaertstraat, de camera volgt zijn voorbeeld. Als kijker gluren we mee, naar de laan die als “spiegel naar de ziel” en als “afbeelding van de tijd” fungeert. De korrelige, contrastrijke pellicule resoneert naar een lang-vervlogen tijd waar film zich nog materialiseerde en tastbaar maakte. In combinatie met de vele archiefbeelden is het daardoor soms moeilijk om heden van verleden te onderscheiden. ‘Een redelijk leven’ reflecteert zo over het concept van tijd, en toont ons het (on)vermogen om de nuances van deze dimensie volledig te snappen.

Jordan Vanschels cinematografie, die we al kennen sedert het straffe ‘Maregrave’, is doordrenkt van een stevige laag nostalgie, meegaand op Diddens dromerige, filosoferende voice-overstem. In samenspel met een uitstekend montageritme kabbelt de film hierdoor als water in een zachte stroming. Tijd, datgene wat Van den Heede en Didden allebei (hopeloos) trachten vast te grijpen, veruiterlijkt zich in deze korte documentaire op een eigenzinnige, poëtische manier — het essayistische werk van Chris Marker loert om de hoek.

Van den Heede’s documentaire gaat ook wel degelijk over Didden zelf, die zich kwetsbaar openstelt voor de kijker en zowel de pieken alsook dalen uit zijn leven deelt. Zo vertelt hij over hoe de harde kritiek op ‘Sailors don’t cry’ hem diep kwetste; een regisseur op retraite die een stevige stempel drukte op de Vlaamse filmgeschiedenis, maar daar nuchter op terugblikt.

Marc Didden is en blijft Marc Didden: one of a kind. Zijn nostalgisch (en melancholisch) verhaal staat lijnrecht op de snelheid van het Brusselse straatbeeld, dat zich onverbiddelijk richt naar de toekomst. Jonge passanten wandelen vluchtig doorheen de stad: met hun hond, op weg naar hun lief, op zoek naar de juiste bestemming. Een merkwaardig moment doet zich voor wanneer Didden over zijn grote liefde mijmert en we parallel een jong koppel ontmoeten, al dansend in een café; heden en verleden vlechten zich gewillig door elkaar.

Zoals Van den Heede terecht aankaart in de beschrijving van de film, schreef Marc Didden ooit: “Wij zijn allen slechts passanten. Ons verblijf hier is tijdelijk en zo is het goed.” ‘Een redelijk leven’, naar het gelijknamige boek van Didden zelf, is tegelijk een veruiterlijking van die quote, en een ontroerend eerbetoon aan haar auteur.

‘Een redelijk leven’, zondag 5 juli om 22u10 te zien op Canvas.

Matthias De Bondt
 
The Tent
rating

Duur: 17 min. | Land: | Regie: Rebecca Figenschau | Cast: , , , | Scenarist: | Producent:

So I can’t even have a social life here,” roept de jonge Maja uit wanneer haar 4G-netwerk wegvalt ergens in de Noorse bossen. Met die woorden vat ze ineens ook mooi het concept van ‘The Tent’ samen: een gezin spot een mooi kampeerplekje op hun vakantie in eigen land, maar er echt samen van genieten lukt allerminst.

Mallorca zat er dit jaar – om bij aanvang niet gekende redenen – niet in, maar gelukkig maken ze het goed met een heuse gezins-kampeertrip. Al lijkt elk gezinslid, met uitzondering van peuter Kim, van in het begin verbitterd. Al snel lopen de spanningen hoog op tussen moeder Solveig en vader Bjørnar en wordt de latente verbittering omgezet in gefrustreerde verwijten. Die gaan duidelijk over meer dan enkel het moeizame opzetten van hun tent.

De moeilijk in elkaar te steken tent staat metafoor voor hun ingewikkelde gezinsband, zo blijkt. "Emoties verdrukken is een typische Scandinavische manier van omgaan met ongemakkelijke situaties," aldus Noors filmmaakster Rebecca Figenschau in een interview met EFA. "Ik wilde kijken naar zowel de humor als de tragedie van dit fenomeen, door een situatie te creëren waarin de goede bedoelingen om een conflict te verdoezelen, als bescherming voor de kinderen, net het tegenovergestelde effect krijgt".

Die opzet is boeiend en herkenbaar, we weten allemaal wel hoe bijtend verdoken frustraties kunnen klinken en hoe spanning ook fysiek te voelen is. In ‘The Tent’ had dat allemaal nog net iets grootser opgezet (pun intented) mogen worden.

Is dat trage, realistische, niet-sensationele net niet iets typisch in Scandinavische arthouse? Ja, maar dan moet de film wel gedragen worden door een sterk verhaal, rare plotwending, een meer uitgediepte psychologisch karakter of de banaliteit net tot in het absurde doortrekken. ‘The Tent’ doet dat allemaal niet en laat heel wat kansen braafjes liggen. Als kijker blijf je wat op je honger zitten, zeker als de “shocking secret” uit de synopsis op het einde toch niet zo schokkend blijkt te zijn.

Sarah Skoric

Pagina's

Subscribe to Kortfilm.be & Kutfilm.be RSS