Brits Mandaatgebied Palestina, circa 1940. Drie dames in picnic-tenue flaneren glimlachend door bloemenvelden en berglandschappen. Ze plukken een inheems boeket bijeen: stokrozen, blauwe lupines, bismarck-irissen en rode klaver. Ze ontwortelen wat hen niet toebehoort. De Schotse missionaris die hen vergezelt, capteert dat verwonderd. Een karavaan kamelen trekt voorbij. Achterin het kader kijken de Palestijnen nieuwsgierig toe.

Tachtig jaar later zet Theo Panagopoulos deze archiefbeelden in een wrang perspectief.  Via de blik van hun maker slaat de regisseur een dystopische brug tussen deze voorbode op de Nakba uit 1948 en de genocide van vandaag. Hij zoomt in op de korrelige gezichten van Palestijnse vrouwen, mannen en kinderen en mijmert via tekst op beeld over het land waaruit  zijn grootouders verstoten zijn. Waar zijn de planten en de mensen nu? Kleuren ze deze streken nog? Een jongen met een keffiyeh wandelt door een klaprozenveld en het beeld bevriest. (Flo Vanhorebeek)