Zomerregen

Miwako Van Weyenberg 2017 België 19 '
Keita is een 9-jarige jongen uit een Belgisch-Japanse familie. Tijdens de zomervakantie brengt hij twee weken met zijn grootouders door op het Vlaamse platteland.

Awards & selecties

  • Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2017
04.01.2019 Jannes Callens

Miwako Van Weyenberg won in 2014 de VAF Wildcard met haar kortfilm ‘Hitorikko’. Met deze prijs op zak onderzocht de regisseur van Belgisch-Japanse stal wederom haar meervoudige culturele achtergrond.

Zomerregen’ vertelt het verhaal van de achtjarige Belgisch-Japanse jongen Keita die tijdens een regenachtige zomervakantie noodgedwongen enkele weken bij zijn oer-Vlaamse grootouders moet doorbrengen. Cultuurverschillen, onwetendheid en een gebrek aan communicatie bemoeilijken Keita’s verblijf bij zijn opa en oma.

De grootouders wonen geïsoleerd op het platteland, wat heel fraai in beeld wordt gebracht door een origineel situerend shot. Maar die graad van originaliteit blijkt al snel verlaten te worden voor de rest van de film. Oma & opa worden vanaf de start nogal karikaturaal onwetend en conservatief geportretteerd. Wanneer Keita een pudding voorgeschoteld krijgt, vraagt opa zich af waarom hij dat niet met stokjes eet. Vanaf dat moment is Van Weyenberg meteen veel geloofwaardigheid kwijt en wordt het voor de kijker een turfspelletje om de onsubtiele en getelefoneerde momenten bij te houden.

Terwijl de fragiele grootmoeder nog haar stinkende best doet om de jongen zich ietwat thuis te laten voelen, is het personage van de opa onbegrijpelijk antipathiek. Kleinzoon en grootvader hebben echter wel een gemeenschappelijke passie: vliegtuigen. Maar de oude man heeft geen zin om die passie te delen met een familielid dat hij nog niet tot zijn familie rekent. Uiteraard wordt het duo geïsoleerd en gedwongen om met elkaar op te schieten. Dat was echter al vanaf minuut één duidelijk. De film kabbelt op een ergerlijk traag tempo voort waardoor de kijker het vervolg steevast kan voorspellen.

De bij wijlen fraaie beelden blijven, net zoals de algehele film, erg braaf. Het verhaal is relevant en voor menig families herkenbaar, maar de scènekeuze is weinig doordacht waardoor de film ontgoochelend oppervlakkig blijft. Zowel hoofdpersonage Keita als de grootvader blijven anonieme personages in een afstandelijke en koude prent.

1