play

Symphony No. 42

Réka Bucsi 2014 Hongarije 10 '
Zevenenveertig waarnemingen van irrationele relaties tussen mens en natuur.
Animatietoppers

Cast & crew

Awards & selecties

  • Shortlist 87th Academy Awards
  • Grand Prix (Friss Hús)
  • Honorary Mention Prix Ars Electronica 2015
  • Best Short Film Vilnius
  • Audience Award Minimalen Short Film Festival
  • Golden Spike Valladolid International Film Festival
  • Berlinale 2014
  • Audience Award Sao Paulo International Short Film Festival
  • + meer dan 50 internationale prijzen
08.11.2018 Sarah Skoric

Hoe vaker je ‘Symphony no. 42’ bekijkt, hoe meer associaties je vindt in de op het eerste oog willekeurige, verknipte scènes. En hé, komt dat even goed uit, want je kan dit afstudeerwerk van Réka Bucsi – dat meteen in première ging op Berlinale in 2014 en het schopte tot de shortlist voor de Oscars – gewoon non-stop (her)bekijken op Vimeo.

De woordeloze animatie geeft in een 47-tal beelden de verknipte relatie tussen mens en dier/natuur weer, en dat in amper tien minuten. Wat start als een profetisch Eureka-momentje voor een vos, wordt gevolgd door de zelfmoord van diezelfde vos en leidt al snel tot andere inzichten in het beestenbos. Bucsi walst doorheen thema’s als overbevissing, jacht, dieren als entertainment en houtkap. Dat klinkt allemaal misschien wat belerend of pamflettair, maar die toon vermijdt Bucsi. Zij brengt het op tragische, surrealistische en droogkomische manier.

Deze kortfilm verraadt het oog van een filmmaakster die meticuleus, instinctief en kritisch animatiefilms maakt, vol prangende vragen en humor.

Ook op een associatieve manier dus, want zagen we de naar adem happende dolfijn met bolhoed niet al in een eerdere scène? En hangt het – door een zoo-olifant geschilderde kunstwerk met ‘Help me’ – niet op in het huis van een vrouw in de volgende scène? En is de vossensjaal niet gemaakt van dezelfde vos die de limbo danst in een andere scène?

‘Symphony no. 42’ verraadt het oog van een filmmaakster die meticuleus, instinctief en kritisch animatiefilms maakt, vol prangende vragen en humor. Bucsi verwijst daarbovenop ook nog naar de actualiteit en knipoogt naar enkele iconische films (‘Pierrot le fou’, ‘2001: A Space Odyssey’ en ook een beetje ‘A Clockwork Orange’).

Niet enkel inhoudelijk is de film op een subtiele manier ingenieus (denk bijvoorbeeld aan de scène waar een man zijn koe weer voltankt met melk), maar ook qua animatiewerk. Elk beeld zit vol details, die op hun beurt duidelijk en grafisch sterk zijn ontwikkeld. Niet te veel ruis, maar wel kleurrijke vlakken en dunne lijnen. Een bewuste keuze om de surrealiteit te behouden, zo verklaart Bucsi in een interview met het online animatie magazine Skwigly: “I was sketching like this for a while. I tried to work with a much more rough design as well, but I am very happy I didn’t go for that in the end, as the scenes completely lost their absurdity and surreality. I had to find a way to draw a world which was stylised, but realistic enough to keep the viewer involved”.

Met ‘Symphony no. 42’ levert Bucsi een tijdloze en iconische animatie af, helaas niet goed voor een uiteindelijke Oscarnominatie in 2014, maar misschien brengt haar nieuwste – ‘Solar Walk’ – daar deze keer verandering in.

4