Sprötch

Xavier Seron 2020 België 20 '
Tom moet voor zijn 5-jarige zoontje zorgen terwijl zijn vrouw naar het buitenland is.

Bio Regisseur

Awards & selecties

  • Brussels Short Film Festival 2021
  • Asiana International Short Film Festival 2020
  • Festival de Cine de Alcala de Henares 2020
  • Festival Regard 2021

Tags

01.09.2021 Matthias De Bondt

Xavier Seron is geen onbekende in het Belgisch filmlandschap. Zijn Franstalige langspeelfilm 'Je me tue à le dire '(2016), overigens met Wim Willaert en Sam Louwyck in grappige bijrollen, won een Magritte voor beste scenario. Het was niet zijn eerste Magritte. Hij won er ook voor beste kortfilm met 'L’Ours Noir', samen met co-regisseur Méryl Fortunat-Rossi. Een film die zij trouwens op uitnodiging van Kortfilm.be presenteerden op het Offscreen Film Festival, voor een uitzinnig publiek. Om maar te zeggen, een nieuwe film van Seron doet bij ons een paar belletjes rinkelen. En ja hoor, ook deze kortfilm 'Sprötch' is een mooie aanwinst op het palmares van deze eigenzinnige regisseur.

Gekend om zijn droogkomische stijl tracht Seron zich met 'Sprötch' niet heruit te vinden. Waarom zou hij ook? Deze regisseur heeft een heerlijke aanleg om het absurde te ontdekken in wat voor een ander mondain en doorsnee aanvoelt. Hier gaat het over Tom, een debuterende ‘schrijver’ (met grote aanhalingstekens) wiens partner op zakenreis vertrekt naar Marrakech. Tom is dus voor enkele dagen verantwoordelijk voor het onderhoud van hun thuis, alsook hun vijfjarige zoon, Sam. Zijn taken? Vuilniszakken kopen en Sam op tijd naar zijn gitaarles brengen.

Schaterlachen is niet aan de orde, maar deze humor prikkelt en levert heerlijk onderhuidse kritiek op de maatschappij.

Zoals elke creatieveling laat Tom zich echter niet graag aan banden leggen. Logisch dat hij dan ook de tijd uit het oog verliest en Sams gitaarles vergeet. Wanneer hij nog in alle haast zijn kind naar de les wil brengen, rijdt hij per ongeluk Aki, Sam’s beste vriend, dood. Een zoveelste obstakel dat er hem van weerhoudt zijn boek te schrijven. Dat Serons humor gitzwart is, is een zwaar understatement. Het overgrote deel van de film draait rond het lichaam van Aki tevergeefs proberen te verbergen. Enig schuldgevoel is ver zoek. Het enige wat hij wil, is zich ontruimen van Aki’s lichaam en zo snel mogelijk aan zijn boek verder werken.

'Sprötch' is op z’n minst een vreemde film. Seron geeft ons zijn unieke versie van de voorstedelijke middenklasse en haar huisje-tuintje-keuken. Wat voor velen een felbegeerde droom is, lijkt voor Seron een ware nachtmerrie. Suïcidale vaders, lanterfantende schrijvers en vervelende kinderen. Is dat white picket fence leventje nu werkelijk zo fantastisch?

Schaterlachen is niet aan de orde, maar deze humor prikkelt en levert heerlijk onderhuidse kritiek op de maatschappij. Met een verbluffend actueel randje: Serons film werd gemaakt lang voor het eind van de zomer 2021, met die afgrijselijke beelden uit Afghanistan. Toch zit datzelfde idee al in zijn film: vluchtelingen ontdekken een nieuwe manier om landsgrenzen over te steken: door zich vast te klampen aan de buitenkant van vliegtuigen. Dat zij daardoor letterlijk uit de lucht komen vallen, is dan een gitzwart, tragisch bijverschijnsel.