Son of Sodom

Theo Montoya 2020 Colombia 15 '
In 2017 koos Theo Montoya de 21-jarige Camilo Najar uit als hoofdrol voor zijn eerste langspeelfilm. Een week later stierf de jongen aan een overdosis heroïne.

Cast & crew

Awards & selecties

  • Cannes 2020
11.11.2020 Bo Alfaro Decreton

Son of Sodom opent met nachtelijke beelden van een rumoerig Medellín. Uit het geruis rijzen de onverbiddelijke woorden op: “Deze stad is een begraafplek, een spookstad”. Ondanks dat de Colombiaanse polis een nieuwbakken “hipster getaway” is, valt er nog steeds een grote schaduw over. Vijfentwintig jaar geleden was het nog ‘s werelds gevaarlijkste stad als thuishaven van tevens ‘s werelds bekendste drugbaron Pablo Escobar — dat verleden baant zich nog steeds een weg door verschillende generaties heen.

Theo Montoya’s documentaire komt voort uit een verlies: Camilo Najar, die de protagonist moest worden van zijn eerste langspeelfilm, stierf aan een overdosis. Met hem* ging ook hun enigmatische vriendschap verloren. Montoya botst al snel op de vaagheid van de grenzen van het portret dat hij wil maken over zijn overleden muze. De korte docu roept dan ook constant vragen op, wat in lijn ligt met de oorsprong van hun vriendschap: de vragende context van een videocasting tussen de filmmaker en de jonge acteur. Tijdens die auditie van jaren terug leren we Najar kennen als iemand die mysterieus en toch ook glashelder was: “Ik heb veel onzekerheden, maar geen enkele kwam voort uit het feit dat ik homo ben.”

In tijden waarin de noodzakelijkheid van kunst meer dan ooit in vraag wordt gesteld, weerklinkt Montoya's antwoord resoluut en urgent: “Films maken heeft ervoor gezorgd dat ik kan overleven in deze stad.”

Hoe meer we over Najar te weten komen, hoe prominenter ook de alcohol en drugs, en hoe grimmiger de uitzichtloosheid. “Waar zie je jezelf binnen vijf jaar?” vroeg Montoya destijds. Najar maakte even ernstig als angstloos een tijdsprong: “Binnen tien jaar zie ik mezelf dood.” De ware angst school voor hem in een schrik die al eeuwenlang bezongen wordt: hoe broos de schoonheid is in het aanzicht van de voortschrijdende tijd. Of, in Pierre de Ronsards eeuwenoude woorden:

Cueillez, cueillez votre jeunesse:
Comme à ceste fleur la vieillesse
Fera ternir votre beauté.

(uit: Ode à Cassandre, 1545)

“Mensen herinneren je niet bij je naam maar bij je nickname,” stelt Montoya vast. De Colombiaanse regisseur vernoemd zijn film ironisch genoeg naar de virtuele bijnaam van zijn overleden vriend en sujet, terwijl hij net probeert te vatten wat Najar daarnaast nog was. In ‘Son of Sodom’ is hij zich dan ook zeer bewust van het feit dat we leven in tijden waarin we onze identiteit versplinteren of laten echoën tussen verschillende online en real-life platformen. Dit uit zich in de centrale dynamiek van de film, waarbij Montoya vage indrukken van de stad afwisselt met beelden die hij van Najar maakte, getuigenissen van zij die hem hebben gekend, en flarden van Najars sociale media.

Najars dood staat echter niet op zichzelf. Medellín is dan wel een nieuwe stad geworden, haar homo- en transfobie is oud en vele van de inwoners leven er nog steeds ingesloten in de littekens van haar gewelddadige verleden. “De laatste tijd zijn zoveel vrienden gestorven, dat mijn sociale media wel een begraafplaats lijkt,” vertelt de filmmaker verslagen. In tijden waarin de noodzakelijkheid van kunst meer dan ooit in vraag wordt gesteld, weerklinkt zijn antwoord resoluut en urgent: “Films maken heeft ervoor gezorgd dat ik kan overleven in deze stad.”

‘Son of Sodom’ kan met hetzelfde woord worden samengevat als waarmee Najar zei herinnerd te willen worden: mooi. En toch ook zo onvermijdelijk en memorabel veel meer dan dat.

* Het is niet helemaal duidelijk welke voornaamwoorden Camilo Najar verkoos. Zijn vrienden gebruiken in de film hij/hem, dat hebben wij in onze tekst doorgetrokken.

4