Simon Pleure

Sergio Guataquira Sarmiento 2018 België 19 '
Simon vergaat van liefdesverdriet. Een nieuwe ontmoeting laat hem toe een stap terug te doen van zijn pijn.

Awards & selecties

  • Film Fest Gent 2018
15.10.2018 Ellen Van Hoegaerden

Wat een klier, die Simon. Eén gigantische traanklier, that is. Dit wandelende meer van oncontroleerbare tranen heeft namelijk te kampen met een zeer fysiek uitende vorm van liefdesverdriet: het jong huilt, ocharm, met zijn hele lichaam om zijn verloren vriendinnetje. Een heerlijk absurde en uiterst letterlijk genomen metafoor.

Regisseur-scenarist Sergio Guataquira Sarmiento trekt dat letterlijke doorheen de hele film. Op een gegeven moment zien we Simon die, met een zak over zijn hoofd, verdrinkt in zijn eigen traanvocht. Tragisch, maar net op het juiste moment passeert er dan toch een komische noot. Part-time humorist, die Sarmiento, net zoals Simon. De regisseur maakt er een punt van om zijn fantasie toch realistisch en herkenbaar te houden.

Soms wordt Simons neerslachtigheid wel heel ostentatief in beeld gebracht: een zwembad is bijvoorbeeld een standaard go to-plekje voor personages die een (tijdelijke) depressie moeten doorstaan. Op andere momenten kiest Sarmiento voor subtiele melancholie. Wanneer het het nieuwe potentiële liefdesgevaar vraagt om van Simons tranen te drinken en zegt dat de smaak haar bekend voorkomt. Een bittere waarheid voor al wie zich het gevoel van een gebroken hart voor de geest kan halen, of de wrange nasmaak ervan nog steeds proeft. ‘

'Simon Pleure’ barst van leuk vondsten. De openingscène tussen hij & zijn ex-geliefde – een aaneenschakeling van knuffelshots, lacherige tapes en plagen-en-zagenfases allemaal in een kabbelend treinwagonnetje – zet resoluut de geestige toon van de film. Een erg aangename zit, die zeer te danken is aan Félix Vannorenberghe, die de trieste Simon met verve en veel gevoel voor timing speelt.

2