Seascape

Leni Huyghe 2018 België 20 '
Hélène, een jonge beginnende actrice, repeteert de tekst voor een voorstelling. Op hetzelfde moment haalt ze het appartement leeg van haar grootmoeder, die aan zee woont. Het appartement aan zee wordt een plek tussen toekomst en verleden. De zee opent dromen en oude verlangens en brengt beide vrouwen dichter naar elkaar.

Cast & crew

Awards & selecties

  • Beste Kortfilm Filmfestival Oostende 2018
10.09.2018 Carmen van Cauwenbergh

In Leni Huyghe ('Matteus', 'St-James Infirmary') huist een romantische ziel. Dat moet haast wel om zo gestileerd te kunnen mijmeren. In ‘Seascape’ is de zee een almachtige aanwezigheid en even ongrijpbaar als de liefde. Beiden doen hun ding en werken volgens het spel van aantrekken en afstoten. Wie niet meegaat op dit ritme, moet het dan maar spartelend zien te redden.

Hélène ondervindt het aan den lijve. Ze krijgt haar theatertekst maar niet onder de knie en volgens de regisseur begrijpt ze niet dat “haar personage als de zee is, een spel van aantrekken en afstoten”. Haar spel is vlak. Naast het inoefenen van haar tekst, helpt ze bij het leegmaken van haar oma’s appartement. Tijdens het inpakken van dozen en het uitlaten van de hond, blijft ze flarden tekst opzeggen. De woorden authentiek doen klinken, blijft echter een strijd. Haar oma houdt haar ondertussen stilletjes in de gaten.

Ontroerend mooi om te zien.

“Wie zijt ge,” vraagt haar oma op een gegeven moment. “Ik ben de vrouw van de zee,” antwoordt Hélène. “En wat wil de vrouw van de zee?” Hélène beantwoordt de vraag wel, maar haar oma schenkt haar slechts een mysterieuze glimlach. Alsof ze meer weet maar haar geheimen niet wil prijsgeven.

Over het verleden van de oudere vrouw wordt nooit gesproken maar het is via dingen die haar kleindochter inpakt – foto’s, kledij, tekeningen – dat toch één en ander duidelijk wordt. Wie is trouwens die oude man die steeds maar opduikt en vanuit de verte terugkijkt?

Elke spanning, elk gevoel, elke betekenis in de film bevindt zich onderhuids en het is met een paar veelbetekenende momenten dat Leni ze aan elkaar rijgt en zo het verhaal in een bepaalde richting stuwt. Niet aan de hand van een plot, maar door een subtiele verkenning van de innerlijke wereld van haar personages. En via de hond die als enige duidelijke keuzes maakt: hij is de fysieke veruitwendiging van de beslissingen die de personages niet durven maken – ontroerend mooi om te zien.

‘Seascape’ gaat over herinneringen oproepen die er niet zijn, die herbeleven, rust vinden, loslaten. Hoe de ene het schijnbaar wel kan, de andere niet. Het is een beetje als kijken naar een schilderij van Spilliaert met verstilde beelden die baden in klassieke aardetinten en zacht grijs, de kleur wanneer de zee op haar mooist is. Al is dit bedrieglijk, want onder die open vergezichten sluimert een verstikkend en claustrofobisch iets; een nostalgische onrust die nu en dan opduikt en je bij je nekvel grijpt.

3