Rainbow Children - Portrait of Elika

Maryam Bayani 2017 België 12 '
De vijfjarige Elika heeft een dubbele nationaliteit en wil via een presentatie in de klas een juister beeld weergeven van haar moeder die afkomstig is van Iran. Tijdens de spreekbeurt krijgt ze veel vragen van haar klasgenoten.

Bio Regisseur

Cast & crew

Awards & selecties

  • Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2018
  • Oberhausen 2018
  • Filem'on 2018
06.12.2018 Jannes Callens

Maryam Bayani is een van Iran afkomstige kunstenares die gepokt en gemazeld is in de wereld van animatie en grafisch ontwerp. In 2009 gooide ze reeds hoge ogen met haar gelauwerde animatiekortfilm ‘The Pottery Tale’, over het narratieve potentieel van patronen op divers Iraans aardewerk. Vorig jaar werkte Bayani haar Europees documentairetraject Doc Nomads af met een minimalistisch docuportret over een vijfjarig meisje met een Iraans-Belgische nationaliteit.

Rainbow Children’ legt op tedere wijze een spreekbeurt van jonge telg Elika vast. Het kleine meisje vertelt behoedzaam maar bevlogen over het thuisland van haar mama. Volgens Elika zijn er vijf dingen die de Iraanse bevolking prefereren: de zon, rijst, ijscrème, tulpen en vis. De cultureel diverse klas luistert bijzonder aandachtig. Pas wanneer Elika een Perzisch gedicht voordraagt rijst her en der een onschuldig lachje. Niet omwille van de inhoud van het gedicht, wel omdat enkele woorden fonetisch gelijken op woorden uit andere talen. Na de spreekbeurt is het aan de leerlingen om te tonen wat ze geleerd hebben over Iran via Elika. Steevast verschijnen rijstkorrels, zonnestralen en hoorntjes boordevol ijscrème op het papier.

Minimalistische documentaire over kinderlijke onschuld en universele diversiteit.

De onschuld en verwondering waarmee de kinderen elkaars land van afkomst vergelijken is op z’n zachtst gezegd ontwapenend. Wanneer Elika gevraagd wordt wat Iran heeft dat België mist antwoordt ze zonder verpinken “mijn grootouders”. Het is een bijzonder moment dat illustratief is voor de rest van de korte documentaire. Via één spreekbeurt en de respons daarop wordt onbezoedeld nagedacht over diversiteit.

Bayani maakt de polariserende social mediastrijders en tegenstanders van cultureel diverse klasgroepen met de grond gelijk. De puurheid van de kinderlijke reflectie overstijgt iedere vorm van pretentieus pseudo-intellectueel gezanik en geeft de notie ratio een nieuwe invulling. Deze documentaire is gemaakt voor liefhebbers van alle kleuren van de regenboog en gaat succesvol op zoek naar universaliteit in diversiteit.

Live-action wordt bij wijlen afgewisseld door kinderlijk getekende animatiebeelden. De frequentie en plaats van die intermezzo’s doen vragen rijzen over de noodzaak ervan. In de huidige vorm lijken de animatiebeelden te compenseren voor een bepaalde vorm van beeldarmoede, wat eerder afbreuk doet aan het verder minimalistisch geheel.

Maryam Bayani slaagt er met de gevarieerde klasgroep gegarandeerd in om een glimlach op iedere kijker z’n smoel te toveren.

2