Pathetiek

Yahya Terryn 2018 België 27 '
Ludo en Karel, twee beste vrienden, hebben afgesproken tijdens een pianoconcert van Beethoven. Ludo vertelt zijn vriend dat hij zijn familie heeft verlaten voor zijn nieuwe vriendin, de pianiste.

Bio Regisseur

Cast & crew

Awards & selecties

  • Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2018

Tags

07.12.2018 Sarah Skoric

Verborgen in wat op het eerste zicht een mooi herenhuis lijkt, in een straat vol kroegen en winkels ligt de mooiste schouwburg van Gent verstopt: De Minard. Ideale setting voor een film, zo moet theaterregisseur Yahya Terryn gedacht hebben en draaide er prompt zijn hele kortfilmdebuut ‘Pathetiek’. Op de balkons, achter het podium of in de foyer –Terryn (van theatergezelschap ‘Het Kip’) kent het theater op zijn duim.

Pathetiek betekent zoveel als hartstocht of soms als pathos/hoogdravendheid/gezwollenheid. In de betekenis van hartstocht vind je dat in deze kortfilm terug op het gezicht van pianiste Saya Endo tijdens haar live piano-uitvoering van Beethovens ‘Sonata Pathétique’ dat als rode draad door de film leidt.

Gezwollenheid of hoogdravendheid vind je dan weer terug in de conversatie tussen twee vrienden Ludo en Karel, tijdens datzelfde concert. Zegt de ene tegen de andere: “Schoon piano. Schoon pianiste ook. (…) Da’s mijn nieuw lief hé.” Zegt de andere: “Binnen een jaar ziet ge hoe belachelijk ge bezig zijt. En dan is het gedaan met het plezier ze.” De dialoog tussen de twee makkers spint uit in een reflectie op hun getrouwde leven met kinderen en gezamenlijke vakanties, op nieuwe verliefdheden – dat allemaal op een iets te stereotiepe (en vaak mannelijke) manier. Ruziemakend in de herentoiletten tijdens het plassen – check. Boos weg stappend uit de concertzaal – check. Snel wijn binnenkappend – check check.

Al is het camerawerk van David Williamson (‘De Dag’, ‘Bevergem’, ‘Mont Blanc’) sterk, en is er op het acteerwerk van Tom Vermeir ( ‘Belgica’, ‘De Dag’) en Koen De Graeve niet veel aan te merken – en op de muziek van Endo en Beethoven helemaal niet - toch overtuigt ‘Pathetiek’ niet. Zo had de analogie of het samenspel tussen piano en de dialogen net iets feller gemogen. Meer opzwepende piano tijdens de meer verhitte gesprekken, meer meanderend en harmonieus tijdens de kameraadschappelijke momenten bijvoorbeeld. Of de dialogen net iets meer bedacht en minder ‘typisch’. Of de uitdieping van de personages net iets verrassender.

Over het algemeen is het 27 minuten durende ‘Pathetiek’ goed als debuut, al is het wat te braaf en weinig scherp of innovatief als kortfilm op zich. Wel credits aan het barmeisje in de foyer die vanop de achtergrond mooi – en vol pathetiek – in haar rol blijft.

1