play

Oh Willy...

Marc James Roels Emma De Swaef 2012 België 18 '
Wanneer zijn moeder sterft, wordt Willy geconfronteerd met de keuzes die hij maakte in zijn leven. Verward en bedroefd, trekt hij zich terug in het bos.

Cast & crew

Awards & selecties

  • Cartoon d’Or
  • SACD Award (Anima 2013)
  • Genomineerd voor een César
  • Annecy 2012
  • Juryrpijs (Brussels Short Film Festival 2012)
  • Clermont-Ferrand 2013
  • Filmfestival Oostende 2012
  • Offscreen 2012
  • Juryrpijs (SXSW 2013)
  • Shortscreen 2012
  • meer dan 75 prijzen wereldwijd
  • meer dan 150 selecties wereldwijd
05.04.2012 Brecht Masschaele

Emma de Swaef ('Zachte planten') en Marc James Roels ('A Gentle Creature', 'Mompelaar') werkten maar liefst drie jaar lang aan hun harige animatiefilm 'Oh Willy...' en dat is eraan te zien. Hun noeste arbeid resulteerde in een bijzonder creatief, origineel en verrassend meesterwerkje dat tijdens de wereldpremière op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven op slag een publiekslieveling werd. De kortfilmwereld keek ernaaruit en werd rijkelijk beloond voor dat geduld.

Wollige Willy keert terug naar de naturistenkolonie waar zijn moeder haar laatste adem uitblaast. Verward door herinneringen, naakte bewoners en andere vreemde indrukken loopt hij wat verloren en belandt in de wildernis die grenst aan het domein. Daar ontmoet hij een vreemd creatuur waarmee hij een band opbouwt die elke verbeelding overstijgt. De sfeer is even liefdevol als bevreemdend. De personages stralen allen een diepe zachtaardigheid uit, maar een begrafenis met een overwegend naakte opkomst bezorgt niet enkel Willy maar ook de kijker dubbele gevoelens.

Veelvuldig bekroonde & wollige instant kortfilmklassieker.

Bovendien zijn kindjes die aan de tepel van hun grootmoeder hangen, schaapjes die out of the blue van een rotswand tuimelen of een rotsblok tegen de kop geknald krijgen, niet bepaald banale beelden die we zonder blikken of blozen laten passeren. Maar binnen de interne logica van de film krijgen ze op de een of andere bizarre manier toch een plaats.

Het verhaal krijgen we niet als sneetjes brood op ons bord. Terwijl de muziek langzaam maar zeker de dramatische toon opdrijft en de beelden epischer en tijdlozer worden, vergt het enige moeite van de kijker om door te dringen in de boodschap en er een betekenisvolle interpretatie aan te geven. Dat is – naast de visuele intensiteit – veruit de grootste kracht van de film. Enerzijds begrijpt iedereen wel wat er aan de hand is, terwijl er tegelijkertijd een wijdse ruimte bestaat voor verregaande persoonlijke invullingen.

4