O

Petronella Van Der Hallen 2020 België 30 '
In een moderne gevangenis komen de muren op Ferran af. Berker tracht zijn dochtertje te vertellen dat papa niet in de gevangenis werkt. Tom, een cipier, telt mensen achter metalen deuren en een danser beweegt in het licht dat tussen de spijlen binnenvalt.

Awards & selecties

  • Film Fest Gent 2020
  • Kortfilmfestival Leuven 2020
27.10.2020 Jan Sulmont

Nadat Petronella Van der Hallen in 2016 haar bachelorfilm ‘Het is net zo wonderlijk’ inblikte, zette ze koers naar Oostende. Op Theater aan Zee, dat heerlijke jaarlijkse zomerfeest van de podiumkunsten, startte ze het zijtraject Film aan Zee, dat focust op de afstudeerproeven van filmstudenten. Voor haar eigen masterfilm nam ze de scenario, regie en montage zelf in handen. Dat resulteerde in een originele en ambitieuze korte film rond de fysieke en mentale impact van gevangenschap.

Van der Hallen praatte in de ontwikkelingsfase met gedetineerden in zes verschillende gevangenissen en filmde uiteindelijk in de relatief recent gebouwde penitentiaire instelling aan de Schaarbeekstraat in Beveren. Daar verblijven 312 mannelijke gedetineerden. De moderne, lange witte hallen zijn afgelijnd door rasters en krappe raampjes, waardoor je een verwilderde tuin kan zien, net als een eenzaam draaiende windmolen.

Een sterke cast maakt die lockdown omgeving tastbaar met intens spel dat schippert tussen theatraal en naturel. KVS-acteur Rashif El Kaoui ('Malcolm X', 'Who’s Afraid of Virginia Woolf') imponeert als gevangene Ferran, idem voor Jenne Decleir als één van zijn bewakers. We herkennen ook (voormalige) televisieacteurs als Nouredinne Farihi en Darya Gantura.

Een beetje zoals Sam Louwycks Windman in Tom Barmans ‘Any Way The Wind Blows’ danst Eva Honings als vrijbuiter binnen het fictieframe.

Op opmerkelijk mooie, soms melancholische, soms staccato beukende pianodeunen van Pieter Schuermans danst een extra personage quasi-ongemerkt tussen hen door. Een beetje zoals Sam Louwycks Windman in Tom Barmans ‘Any Way The Wind Blows’ danst Eva Honings als vrijbuiter binnen het fictieframe. Zij beweegt vrijuit en echoot tegelijk het gebrek aan bewegingsruimte van de gevangenisbewoners. De gedetineerden lopen tegen de muren op, of zien hun dochter enkel in een rechthoekig laptopscherm tijdens hun dagelijkse videocalls. Zelfs de cipiers lijken vast te zitten in het frame van de celdeuren.

Dat chef camera Esmoreit Lutters eens te meer voor prachtige beelden zorgt, kan niemand verbazen. Met ‘Provence’, ‘Boi’ en ‘Holiday’ deed de jonge top-DOP een stevige duit in het zakje van de meest opmerkelijke kortfilms uit voorbije jaren. Evengoed slaat hij gensters bij projecten van jonge productiehuizen als De Wereldvrede of Les Mecs. Van Lutters hebben we de laatste topfilm nog lang niet gezien. Van der Hallen staat in de startblokken voor een even sterke staat van dienst.

3