Nadja

Kaat Beels 2021 België 10 '
Wie van ons droomt niet van een andere, betere versie van zichzelf? En wat als net die versie je een bezoekje brengt in de gevangenis?

Tags

18.01.2021 Jannes Callens

Kaat Beels waagt zich in het kader van de ‘Lockdown’-reeks nog eens aan wat korter werk, na de succesvolle televisiereeksen ‘Beau Séjour’ en ‘Tabula Rasa’ en langspeelfilm ‘Façades’. Haar korte afstudeerfilm 'Bedtime Stories' werd destijds gesmaakt, goed voor de Sabamprijs op het filmfestival van Brussel in ‘98. En ook met 'Cologne' viel ze in de prijzen: van in Gent en Leuven tot in Londen en Clermont-Ferrand. Met enige verwachting was het dus uitkijken naar Beels’ tien minuten durende ‘Lockdown’-bijdrage.

Gedetineerde Nadja is verantwoordelijk voor het poetsen van de bezoekersruimte. Dat is geen banaal taakje: de ruimte hangt na een onbesproken incident vol bloed en enkele verloren tanden liggen in het rond. Tijdens het uitmesten van deze augiasstal wordt Nadja geconfronteerd met haar eigen spiegelbeeld. De refractie van het licht lijkt haar zelfbeeld te vervormen. Ze gaat met haar reflectie in gesprek, tot ze de mistroostigheid van de situatie inziet en zichzelf verwijt een pathetische trut te zijn. Maar wanneer haar spiegelbeeld een eigen leven begint te leiden, drijft dat de plot op gang.

Uiteindelijk gaat actrice Emilie De Roo met de meeste pluimen lopen.

Nadja en haar alterego leven in duidelijk gescheiden werelden: de gedetineerde baadt in koud blauw licht, terwijl de oranje warmte van de vrije wereld over de schouders van haar bezoeker straalt. Toch heeft Nadja het moeilijk om deze bizarre situatie te vatten. Wanneer haar evenbeeld prangende gewetensvragen afvuurt, begint bij de gevangene een balletje te rollen. Zit de voor moord veroordeelde Nadja wel terecht in de gevangenis? Mist ze haar zoon niet? Zou hij zijn mama nog herkennen? Het bloed aan de handen van Nadja kruipt waar het niet gaan kan, en vindt zijn weg naar de andere kant van het glas — dat blijkt een symbolische voorbode.

Nadja’ blijft uiteindelijk nogal braaf en veel van de narratieve informatie krijgen we via, weliswaar sappig West-Vlaamse, dialogen voorgeschoteld — de symboliek gaat daardoor wat verloren. Bovendien doen de oheilspellende muzikale tonen zeer hun best om de spanning op te drijven, maar dat leidt vooral tot een zekere voorspelbaarheid. Uiteindelijk gaat actrice Emilie De Roo met de meeste pluimen lopen. De Kenji Minogue-helft Fanny Willen (“van niet willen”) wil deze keer duidelijk wel. Haar personage maakt een mooie evolutie door en De Roo vertaalt dat overtuigend en waarachtig naar het scherm.

'Lockdown' is een reeks van twaalf op zichzelf staande kortverhalen, geregisseerd door dertien verschillende Vlaamse regisseurs. Elke regisseur kreeg één draaidag, op één locatie. Een productie van De Wereldvrede, Lecter Scripted Media & Eén. Met de steun van het Vlaams Audiovisueel Fonds & Tax Shelter. Naar een idee van Gilles Coulier en Maarten Moerkerke. Bekijk alle kortfilms via VRTNU.

2