Midnight Jazz

Jules Mathôt 2019 België 21 '
Wanneer een mysterieuze jonge man een radio-uitzending onderbreekt, wordt de duistere nacht verlicht door kleur, conversatie en jazz.

Bio Regisseur

Cast & crew

Awards & selecties

  • CUT TO: GENT 2020
  • Go Short 2020
05.08.2020 Jannes Callens

Een eenzaat met een diepe en doorrookte stem kondigt een duistere nacht vol jazz en conversaties aan vanuit z’n geïmproviseerde radiostudio in een desolaat landelijk huisje. Hij steekt een sigaret aan en trekt ostentatief de rook naar binnen. Het verbrandingsproces knettert bovenop de tonen van de eerste jazzplaat van de nacht, terwijl alles baadt in een dieprood licht dat contrasteert met de gitzwarte duisternis die hem haast volledig omzwermt.

Het lijkt wel een hedendaagse ode aan de chiaroscuro van Caravaggio en adepten. Nog meer dan een visuele ode aan de befaamde Italiaanse barokschilder is ‘Midnight Jazz’ een moderne film noir, waarin de zwart-witesthetiek wordt ingeruild voor intense en verzadigde kleurgordijnen.

De radiopresentator verdrinkt haast in de melancholie die rond zijn persoon danst. Het lijkt erop dat Nederlands filmmaker Jules Mathôt bijzonder gecharmeerd is door de stiel en het voortbestaan ervan op de helling ziet staan. Deze presentator in kwestie blijft echter onbevreesd jazztonen de ether insturen, slechts onderbroken door obligaat aandoende conversaties met luisteraars. De radioman en zijn sigaret. De rook danst op het ritme van de jazzplaat, tot een mysterieuze jongeman vanuit de kille donkerblauw overgoten nacht de cocon der melancholie betreedt en verstoort.

Deze fundamenteel visuele manier van vertellen schept een sfeer die mysterie omarmt en weinig onthulling verdraagt.

Mathôt leent beproefde recepten uit de film noir — denk maar aan de befaamde overvloeier bij beeldovergangen — maar de visuele stijl van deze Nederlandse KASK-student is radicaler. Hij hanteert een consequente kleurdichotomie (rood-blauw) die gelinkt is aan ruimteperceptie; zo onderzoekt ‘Midnight Jazz’ hoe kleur een bepalende rol kan spelen in het construeren van plaatsen — een spitsvondige en economische maar vooral suggestieve manier om filmisch te creëren. Er is geen plafond noch vloer, enkel kleur/licht in de allesomvattende duisternis. De kijker wordt zo uitgenodigd om na te denken.

Deze fundamenteel visuele manier van vertellen schept een sfeer die mysterie omarmt en weinig onthulling verdraagt. Hoewel Mathôt vooral gevoelsmatig verbeeldt, blijft het inhoudelijk relatief vlak. Ook de vele travel shots worden redundant en doen uiteindelijk afbreuk aan de sfeer die eerder zo mooi en teder werd geschapen.

Uiteindelijk blijft ‘Midnight Jazz’ te ver weg van het unheimliche en de vervreemdende desillusie die je van je sokken blaast, terwijl de visuele stijl dat haast uitschreeuwt. Een verdienste of gemiste kans?

KASK-student Jules Mathôt bewijst in ieder geval zonder meer zijn unieke stem in het kortfilmlandschap met een prent die enkele essentieel geachte filmische parameters de rug toekeert en zo de filmische creatie een nieuwe suggestieve kracht toedicht.

2