Mia

Christina Vandekerckhove 2020 België 25 '
We volgen een thuisverpleegster op een op het eerste zicht doordeweekse dag. De ontmoetingen doorheen de dag leiden voor Mia tot een confrontatie met zichzelf.

Awards & selecties

  • Film Fest Gent 2020
  • Kortfilmfestival Leuven 2020
21.10.2020 Carmen van Cauwenbergh

In 2017 zette Christina Vandekerckhove zichzelf op de kaart met ‘Rabot’, het sociaal bewogen documentaire portret van de ondertussen afgebroken Gentse woontorens en haar bewoners. Daarin schetst ze een humaan beeld van een groep mensen die door velen van ons doorgaans genegeerd worden. Drie jaar later stelt ze ‘Mia’ voor, in première tijdens Film Fest Gent, waarin ze opnieuw een diepmenselijke blik werpt op de sociale sector. Ook dit fictieve verhaal weet de filmmaakster geheel naar haar hand te zetten.

We volgen Mia, een thuisverpleegster, op haar ronde langs verschillende patiënten: een jonge moeder met financiële problemen, een zieke jongeman en een gegoede oudere vrouw die samen met haar zoon in een modernistische villa woont. Hun huiselijke context kan niet groter zijn maar bij elk van hen komen dezelfde zaken naar boven drijven: de ploeterende, eenzame mens die er ondanks zijn sociaaleconomische situatie toch iets van probeert te maken — klungelig en koppig als we zijn. Ook Mia zelf, die haar patiënten aanschouwt en ondertussen haar eigen leven probeert vorm te geven. Met de nodige frustraties, teleurstellingen en het onoverkomelijke verdriet.

Vandekerckhove levert, opnieuw, een prachtige film af die ons als mens treffend portretteert.

Ingetogen en met weinig opsmuk weet Christina grote gevoelens uit te drukken. De dialogen zijn schaars, de beelden spaarzaam. Als buitenstaander krijg je situaties voorgeschoteld die je zelf met meer detail kan invullen. Vandekerckhove levert ze met haar ondertussen gekende, en warme blik: zonder oordeel of kleffe nasmaak. Niet in het minst met dank aan het fraaie acteerwerk van de schitterende Sofie Decleir — recent nog te zien in hoofdrollen in tv-reeksen ‘De Dag’ en ‘De Twaalf’ en opvallende kortfilms ‘Holiday’ en Leonardo Van Dijls voor een Gouden Palm-genomineerde ‘Stephanie’. Decleir gooit met één blik een complexe innerlijke wereld op tafel, alsof je haar al jaren kent en vertrouwt. Alles spreekt voor zich. Een moeilijk te overtreffen prestatie.

Wie er constant voor anderen moet zijn, breekt uiteindelijk zelf. Mia tolereert de beledigingen van haar neurotische dochter, zet haar droom om te gaan duiken opzij wanneer een vriendin het niet meer ziet zitten, en offert haar vrije avond op om te babysitten. Ze cijfert zichzelf weg en slikt, slikt, slikt — gelijkaardig aan hoe thuisverpleger Lieve zich gedraagt in ‘Lieve’. Tot ze finaal instort en misschien wel tot de belangrijkste conclusie van allemaal komt: “Het is lelijk, echt heel lelijk.”

Vandekerckhove levert, opnieuw, een prachtige film af die ons als mens treffend portretteert. Uiteindelijk baggeren we allemaal verder, de één al wat luxueuzer dan de ander. In botte hoon of serene gelatenheid: we zijn allemaal op zoek. Je zou er misantroop van kunnen worden maar na ‘Mia’ blijft toch vooral veel empathie hangen.

3