Matriochkas

Bérangère McNeese 2019 België 23 '
De zestienjarige Anna ontdekt haar eigen sensualiteit tijdens haar zwangerschap.

Awards & selecties

  • Brussels Short Film Festival 2019

Tags

28.09.2019 Sarah Skoric

Naar analogie met de in elkaar passende matroesjka poppetjes, portretteert McNeese in haar derde kortfilm ‘Matriochkas’ de relatie tussen tienermoeder Rebecca en haar zestienjarige dochter Anna. Anna staat waar haar moeder stond toen ze zestien jaar geleden zwanger werd: op de flinterdunne grens tussen jeugd en volwassenheid.

De momenten die ze doorbrengt met haar beste vriend zijn hartverwarmend, gevuld met naïef plezier, trouw, en onschuldig kattenkwaad. Tegelijkertijd zijn haar interacties met andere jongens een experiment vol nieuwsgierigheid en seksualiteit. Anna is tegelijk assertief en kwetsbaar, seksueel en kinderlijk wanneer ze ontdekt dat ze zelf zwanger is.

De half-Amerikaanse, half-Belgische actrice en regisseur Bérangère McNeese focuste in haar eerdere kortfilm ‘Le sommeil des amazones’ (2015) ook al op de leefwereld van enkele tienermeisjes. In ‘Matriochkas’ doet ze dat met een bijzondere aandacht voor de soundscape en muziek. Erg sterk is het moment waarop Anna in haar kamer wacht tot haar moeder thuiskomt en haar zwangerschapstest vindt. McNeese schotelt dan gewoon een zwart scherm voor (Anna verstopt zich onder haar kussens), maar als kijker hoor je hoe mama Rebecca aankomt, de zwangerschapstest opmerkt en naar Anna’s kamer toekomt. Dat duurt tergend lang maar de inleving is compleet: samen met Anna wacht je angstig mee.

De setting (een grimmig appartement in een zonnige achterbuurt) en de protagonisten (een white trashy tienermoeder en haar kind) heeft ‘Matriochkas’ gemeen met het fantastische ‘The Florida Project’. Alsook de liefde tussen die naar standaardnormen genomen disfunctionele moeder en haar dochter.

Bijzonder sterk hoe een film over een moeilijke thematiek je tegelijkertijd als kijker ook in dubio laat over wat goed en wat slecht is. McNeese’s film is beoordelend noch negatief, en biedt ons, in de vorm van fictie, eerder een observatie dan een opinie. Zo laat de regisseuse de kijker zelf beslissen over hoe zich te voelen, en dat is allesbehalve makkelijk.

4