Los Veo

José Daniel Granados 2020 België 23 '
Alejandro is een alleenstaande vader die werkt voor een bende mensensmokkelaars in Mexico. Hij wil een nieuw leven beginnen met zijn dochter aan de andere kant van de grens, maar dan moet hij een moeilijke beslissing maken.

Awards & selecties

  • Kortfilmfestival Leuven 2020

Tags

24.03.2021 Youness Iken

Je hebt van die kortfilms die zo goed zijn dat ze een langspeelfilm verdienen. ‘Los Veo’ is er zo een. Na zijn bachelorfilm ‘Yibril’, waarmee hij een VAF Wildcard won, kiest de Hondurese regisseur José Daniel Granados opnieuw voor een verhaal over migratie. Deze keer aan de andere kant van de Atlantische Oceaan, in Mexico, waar een diepmenselijk drama van een jonge vader zonder geld en een zieke dochter zich ontvouwt.

Een Mexicaanse mensensmokkelaar die noodgedwongen zelf een migrant wordt. Het is de bittere pil die Alejandro moet slikken wanneer de ongure business hem te weinig inkomsten biedt en een vlucht naar de VS de enige kans op redding is. Zijn twijfels doen hem in ongenade vallen bij zijn baas. Victor, een vriend en vertrouweling, kan hem bovendien geen geld blijven lenen. Alejandro’s zieke dochter Gabriela heeft continu medicatie nodig en voor haar wil hij geen enkel risico nemen. Helaas beleeft hij de ene ramp na de andere: bij een laatste smokkelopdracht met een koelwagen loopt alles mis.

Granados tekent voor geëngageerde topfictie en heeft een groot talent voor persoonlijke drama’s.

Van in de eerste seconden zien we Alejandro bedreigd door zijn oversten in de smokkelbende. De dynamiek binnen die bendes is weinig gekend. Granados gooit het stereotype van een rijke anonieme smokkelaar compleet overboord en geeft het een arm en kwetsbaar gezicht. Alejandro zit continu gespleten tussen de angst om de bende te verlaten en de bezorgdheid over de gezondheid van zijn dochter. Met een gekraakt doorzettingsvermogen beseft hij erg goed welke verantwoordelijkheid hij draagt. Granados laat hem dan ook geen brandjes blussen: elke kleine actie die fout loopt, kent gigantische gevolgen.

Of is dat wel zo? Een prangende vraag die onverbiddelijk onbeantwoord blijft: weet de jonge vader bijvoorbeeld dat de verlopen medicatie voor zijn dochter niet schadelijk is? Elke beslissing die hij maakt lijkt oppervlakkig steeds de verkeerde, maar vanbinnen steeds de meest juiste. Dat maakt van Alejandro een feilbare vader met een hartverscheurend geweten.

Doortastende en steeds gehaastere beeldvoering houdt de spanning er goed in. De camera zit continu dicht op de hoofdpersonages en brengt hen erg humaan in beeld. In het bijzonder Alejandro: dit is geen crimineel, maar een goedaardige huisvader in dubio. Granados vertrouwt opnieuw op het ‘Yibril’-powerduo voor camera (Sylvian Hettich) en montage (Ursuzla Miéskiélo), en dat werpt wederom vruchten af.

Zouden Alejandro en Gabriela in de VS als illegal aliens worden ontvangen als ze de oversteek halen? Het is een vraag die je je stelt met het beeld van de Amerikaanse detentiecentra in het achterhoofd. Al bij ‘Yibril’ wisten we dat deze jonge regisseur veel in zijn mars heeft. Granados tekent voor geëngageerde topfictie en heeft een groot talent voor persoonlijke drama’s: we zouden hem zo een tweede VAF Wildcard gunnen.