Lon

Nina Landau 2017 België 7 '
Lon Landau is een beloftevolle Joodse decorontwerper wiens leven abrupt verandert wanneer hij tijdens WOII wordt opgesloten in de Dossin-kazerne in Mechelen. Lon besluit optimistisch te blijven en te doen wat hij best kan: droomwerelden bouwen.

Bio Regisseur

Cast & crew

Awards & selecties

  • Genomineerd voor Ensor 2018
  • Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2017
  • Warsaw Jewish Film Festival 2017
  • IDFA 2017
  • Toronto Jewish Film Festival 2018
  • Washington Jewish Film Festival 2018
  • Brussels Art Film Festival 2018
  • Docfest Maastricht 2018
12.09.2018 Jannes Callens

Nina Landau presenteert met haar geanimeerde documentaire ‘Lon’ een intiem portret over haar grootoom Leon ‘Lon’ Landau. Vanuit een tabula rasa verschijnt via potloodlijnen gestaag het uiterlijke gestalte van Lon: een klein mannetje met grote haakneus en terugtrekkende haarlijn. Deze opvallende façade is gelukkig niet het enige frappante in de levenswandel van de man wiens naam wegens de rollende alliteratie lang bijblijft.

De spirit van de zogenaamde “Roaring Twenties” of de “Jazz Age” doet met enige vertraging ook in de jaren dertig z’n intrede in Antwerpen. Met de haven als toeganspoort wordt de stad overspoeld door kunstzinnige types die zichzelf en elkaar verblijden met de Charleston en energetische muziekstijlen. Ook Lon baant zich als jonge twintiger een weg in het artistieke kluwen van de havenstad. Als eerste wordt hij erkend decorontwerper bij de KNS. Zijn ongebreidelde fantasie wordt losgelaten op de doeken en panelen die de schouwburg herbergt. De inventieve decorontwerpen van Lon maken indruk en de jonge creatieveling begint te dromen. Maar dan volgt de desillusie, het beest dat alle dromen en aspiraties van Lon en metgezellen in één klap vernietigt: de oorlog.

Over de kunst als ultieme baken van hoop in de duisternis.

Nadat Lon een jodenster op z’n jas gespeld krijgt, duurt het niet lang vooraleer hij getransporteerd wordt naar de befaamde transitgevangenis in de Dossinkazerne te Mechelen. Ondertussen is die plaats uitgegroeid tot een wereldbekende lieu de mémoire, een plaats waar de verzameling en deportatie van talloze Joden en zigeuners richting het onbekende Oosten herdacht wordt. Voor Lon en co is het een grauwe plaats waar ongedierte het decor vormt. De fantasierijke illusiewerelden van het theater lijken voorgoed en zonder eredienst begraven. Niet alleen de hongersnood knaagt, maar vooral de verveling en onzekerheid over wat komen zal.

Het bloed kruipt echter waar het niet gaan kan en Lon zoekt al snel het schildersatelier op. Menig kunstenaars hebben nood aan prikkels, stimluli van de bruisende stad. Lon vindt echter ook op deze gure plaats de moed en vrijheid om te creëren. Zijn liefde voor theater zorgt ervoor dat Lon de idee voor een poppentheater niet meer uit z’n hoofd krijgt. Met de weinige middelen die op de Dossinkazerne voorhanden zijn, stampt de eigenzinnige kunstenaar een heus marionettenensemble uit de grond. De persistentie van Lon maakt ook op de kampbewakers indruk en zijn creatieve uitspattingen worden gedoogd.

‘Lon’ is een fraai getekende animatiefilm die ver wegblijft van de conventionele documentairestijl en dus geen gebruik maakt onder meer talking heads en archiefmateriaal. Geheel conform de onuitputtelijke fantasiewereld van haar onderwerp, creëert Nina Landau een imaginaire wereld met respect voor het verleden. Via theater en kunst heeft Leon ‘Lon’ Landau een een ter dood opgeschreven wachtplaats opnieuw een ziel gegeven.

Het waargebeurde verhaal alsook de film is een ode aan de verbeelding en de kunst, die kan fungeren als ultieme baken van hoop in de duisternis. Lon was in de Dossinkazerne dan wel fysiek een gevangene, maar zijn artistieke geest is immer gevrijwaard gebleven van opsluiting. Ook in ondenkbaar moeilijke tijden slaagt de mens erin zin aan zijn (en anderen hun) leven te geven. En of Lon Landau een documentaire waard is, en wie kan dat beter realiseren dan een familielid dat trots is op het bloed dat door haar aderen stroomt?

2