Klem

Ish Ait Hamou 2018 België 18 '
Een toevallige ontmoeting op de trein tussen de voormalige chirurge Els en de Palestijnse vluchteling Sulayman. Ze hebben een warm gesprek over hun verleden en de trauma’s die ze meedragen.

Awards & selecties

  • Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2018

Tags

06.12.2018 Jannes Callens

De film ‘Klem’ is een primeur. Niet alleen als eerste audiovisuele geesteskind van creatieve veelvraat Ish Ait Hamou, maar ook als allereerste kortfilm die op de zender Eén vertoond wordt. Het was hoog tijd dat ook de grootste zender van de openbare omroep stilletjes aan het brede potentieel begint te zien van het ons bijzonder geliefde genre.

Voor de plot viel de kersverse filmmaker terug op eerder literair werk van zijn hand, zijn novelle ‘Als je iemand verliest die je niet kan verliezen’. De kern van het verhaal blijft onveranderd: een toevallige ontmoeting tussen de voormalige chirurge Els en de Palestijnse vluchteling Sulayman zorgt voor een onverwachte kentering in hun leven. Els en Sulayman dragen beiden een trauma mee dat hen op een dwaalspoor heeft gebracht. Hun spontane ontmoeting markeert een onzichtbare cesuur. In hun fragiele verbondenheid schuilt hoop op een nieuw leven. Maar is het nieuwe leven(svatbaar)?

Het scenario van ‘Klem’ staat bol van perfecte voorzetten die niet veel later piekfijn worden binnengekopt. Voor spanning of bevrediging zorgt dat allerminst, maar het verhaaltje wordt zo wel mooi rond gemaakt.

Weinig uitdagend.

Structureel is de film weinig uitdagend. De kijker wordt bij het handje genomen en al héél snel naar veilige oorden gebracht. De bijzonder gelikte treinscène (waarin de personages elkaar ontmoeten) heeft op vlak van dialoog zeker zijn verdienste, maar het gebrek aan variatie in de filmische taal wordt naar verloop van tijd een stoorzender. Veel verder dan een basis decoupage met talloze statische champs-contrechamps gaat het niet. Wanneer de personages een kwetsbare band met elkaar ontwikkelen, gaat de camera toch iets dichter op hun huid zitten. Maar de variatie is dusdanig miniem dat die weinig emotionele impact heeft. Het ene moment waarop de camera buiten de lijntjes kleurt wordt daardoor erg ongeloofwaardig.

Buiten de trein lijkt Ish Ait Hamou wel meerdere cinematografische middelen aan te wenden. Deze stijlbreuk is diëgetisch verdedigbaar, maar de regisseur vervalt al te vaak in klassieke sjabloonachtige beelden die bij de kijker weinig meer dan een déjà-vugevoel oproepen.

Veerle Dobbelaere en Nasrdin Dchar acteren voortreffelijk. Het gebrekkige taaltje van Dchars personage is bewust geforceerd, maar dreigt bij wijlen een artificiële grens te overschrijden. Hetzelfde kan gezegd worden van de acteerprestatie van bepaalde (edel)figuratie.

Ish Ait Hamou is een voortreffelijk verhalenverteller die uitblinkt in situationele spitsvondigheid, narratieve cirkels en al dan niet beeldende symboliek. Hij laat op verhalend vlak weinig kansen onbenut. De vraag is echter of dit verhaal in deze adiovisuele vorm voldoende toegevoegde waarde creëert.

1