I am afraid to forget your face

Sameh Alaa 2020 Egypte 15 '
Na een scheiding van 82 dagen legt Adam een ​​moeilijke weg af om herenigd te worden met degene van wie hij houdt.

Awards & selecties

  • Cannes 2020
  • Film Fest Gent 2020
  • FIFF 2020
27.10.2020 Michiel Philippaerts

Het gefluisterde geluidsfragment dat Sameh Alaa’s ‘I am afraid to forget your face’ opent, weegt zwaar door, want de subtekst pijnigt. Niet zozeer vanwege de woorden van gemis die als hamerslagen neerkomen, als wel de onuitgesproken wanhoop die over de momenten van stilte ligt. Wanneer Alaa’s eerste shot de kijker simultaan in een badkamertje én in een vierkantig kader (1.33:1) dropt met de ontvanger van het audiobericht, is de verstikking compleet. Er klinkt gemorrel, de buitenwereld die zich opdringt.

“Heb ik niet al vaak gezegd dat je hier niet moet binnenkomen als ik bezig ben?” vraagt de tiener Adam gepikeerd en betrapt aan de persoon buiten beeld. Maar het is al te laat: we zijn ongevraagd zijn geheime wereld binnengedrongen en worden gestaag naar de sferen van de verboden liefde gevoerd. Zoals de geschiedenis ons leert, loopt het daar zelden goed af.

Alaa heeft slechts enkele zorgvuldige composities nodig. Langzaam ontspint zich een donker verhaal.

Langzaam – Alaa heeft slechts enkele zorgvuldige composities nodig – ontspint zich een donker verhaal. De regisseur deinst er niet voor terug om zich te beroepen op uiterlijk drama en weet handig de intensiteit van korte scènes de hoogte in te stuwen met behulp van de bij momenten expressionistische fotografie — ingeblikt door de Griek Giorgas Valsamis die ook al verantwoordelijk was voor de beelden van Gouden Palmwinnaar 'The Distance Between Us and the Sky'.

Hij lijkt het bovendien ook volledig eens te zijn met Ingmar Bergmans bekende stelling dat “het menselijke gelaat het belangrijkste onderwerp van de cinema is” – en wat een gezicht heeft hij met hoofdacteur Seif Emeda gevonden! Woede en verdriet worstelen zichtbaar onder het oppervlak. Wanneer de vierde muur al vroeg in de film doorbroken wordt en Adams zwarte blik de kijker bereikt, voelt het aan als een macabere uitnodiging: volg me maar, ik zal jullie iets tonen. Het wérkt, dankzij een regisseur die elk beeld een emotionele spanning wil en kan meegeven.

Regisseur Sameh Alaa, geboren en getogen in Caïro maar ondertussen al vijf jaar gevestigd in Brussel, tekende met zijn nauwkeurig geënsceneerde kortfilm voor een primeur, want het is de eerste keer ooit dat een Egyptische kortfilm deelneemt aan de kortfilmcompetitie te Cannes. Dat het festival niet kon doorgaan wegens de globale coronacrisis mag echter geen te grote domper op de feestvreugde betekenen. Een beperkte feestelijke première in Théatre Claude Débussy of niet, ook met een 'gewone’ screenerlink zullen programmatoren en critici over de hele wereld het roerend eens zijn: met Alaa begeeft zich een nieuwe en opmerkelijke cineast op het internationale filmtoneel. Als ze zijn bijna klassiek Hollywoodiaanse gravitas niet verwarren met pretentie tenminste.

Lees hier ons gesprek met de regisseur.

2