play

The Hollow Coin

Frank Heath 2016 Verenigde Staten 12 '
Een man in een telefooncel is wanhopig op zoek naar zijn geheugenkaartje dat verstopt zit in een holle munt.
Excellent Experimenteel #KijkNu

Cast & crew

Awards & selecties

  • Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2018
  • International Film Festival Rotterdam 2017
  • Best Documentary Short IndieLisboa 2017
  • International Film Festival China 2017
  • Deframed Audience Award Short Film Festival Hamburg 2017
07.12.2018 Liza Brandt

Bij Amerikanen doet de titel ongetwijfeld een belletje rinkelen: ‘The Hollow Coin’ refereert naar een spionageverhaal tijdens de Koude Oorlog, waarbij de Russische spion Robert Goldfus werd betrapt nadat een krantenjongen knullig een halve dollar liet vallen. De codes die in deze holle munt zaten, bracht de FBI rechtstreeks tot bij de Rus. Een verhaal dat Spielberg al inspireerde tot het maken van de fraaie spionagethriller ‘Bridge of Spies’ in 2015.

Heaths gelaagde korte film is een kunstzinnige spionagekomedie die je van begin tot eind in z'n greep houdt, en bovendien ook nog vragen oproept rond overheidscontrole en datacollectie.

Bij videokunstenaar Frank Heath is het geen met codes volgeschreven stukje papier maar een micro SD-kaart die zich in de munt bevindt. 'The Hollow Coin' zit vol referenties en metaverwijzingen: een film over een film die zich afspeelt in een telefooncel die op zijn beurt het onderwerp vormt van de film die zich in de munt bevindt. Dat alles met het uitzicht op de Long Lines Building in Manhattan, een wolkenkrabber die berucht is omwille van zijn gebrek aan ramen: het knappe staaltje brutalisme werd gerealiseerd tijdens de Koude Oorlog en biedt dagenlang resistentie tegen een kernaanval. Het is eigendom van telecomreus AT&T en op basis van Snowden-documenten werd vermoed dat de FBI er huisvest en er zijn spionageactiviteiten organiseert. Enkele maanden na het realiseren van de Heaths film werd onthuld dat het gebouw een knooppunt is voor surveillanceactiviteiten van de NSA (de nationale inlichtingendienst van de Verenigde Staten, nvdr).

Klinkt ingewikkeld en vergezocht? Allesbehalve! Heaths gelaagde korte film is een kunstzinnige spionagekomedie die je van begin tot eind in z'n greep houdt, en bovendien ook nog vragen oproept rond overheidscontrole en datacollectie. De nauwkeurig opgebouwde verhaallijn wisselt af tussen spanning en curiositeit, zonder ook maar één personage in beeld te brengen, terwijl het prachtige beeld van een langzaam weg smeulende telefooncel fascineert. Heaths filmografie mag gerust vaker een uitstap maken van de New Yorkse kunstgalerijen naar de Europese filmfestivals.