hier.

Joy Maurits 2019 België 20 '
Aan de lokale sporthal van Bazel leren jongeren niet alleen binnen de lijnen te lopen maar ook deze grenzen af te tasten.
Top Docs

Cast & crew

Awards & selecties

  • Juryprijs Film Fest Gent 2019
14.10.2019 Niels Putman

In de observerende documentaire ‘hier.’ ontmoeten we een groep jongeren die samenkomen in en rond de lokale sporthal van Bazel. Daar leren ze niet alleen binnen de lijnen te lopen maar tasten ze ook elkaars grenzen af.

Joy Maurits’ afstudeerfilm aan Sint-Lukas Brussel leverde haar de prestigieuze juryprijs op tijdens het recente Film Fest Gent. De jury, bestaande uit de Brusselse filmposter-ontwerpster Amira Daoudi, de Guatemalaanse ‘Ixcanul’-regisseur Jayro Bustamante en The Hollywood Reporter-criticus Neil Young, lauwerde de compositie en montage van haar documentaire, “die wel als door een onzichtbare camera lijkt te zijn gecapteerd”.

In nauwe samenwerking met de cameraman slaagt Maurits er dan ook schijnbaar moeiteloos in om tussen de dunne kiertjes van deze specifieke microkosmos te loeren. Banale momenten ("de spaghetti staat in de koelkast") wisselen intiemere scènes ("ik vind je okselhaar vies") af. Maurits blijft steeds op een weloverwogen afstand – de camera filmt vanachter een skate schans of tussen de valmatten door. Zonder zich ergens mee te bemoeien, of die indruk wordt in ieder geval gewekt, leveren haar beschouwingen een amicaal en eerlijk puberportret op dat ons iets verklapt over jongeren en hun ontluikende adolescentie anno 2019. Fien Trochs ‘Home’ echoot af en toe in de verte.

De twintig minuten durende aaneenschakeling van korte glimpen tonen niet enkel die curiositeit tussen de jongens en meisjes, maar ook de bijna vanzelfsprekende knulligheid die met dat figuurlijke aftasten gepaard gaat. Ook hun flexibele vocabulaire - die wordt bijgeschaafd naargelang het gezelschap - en een lichte vorm van sociale media ennui zijn alomtegenwoordig. Op het einde van ‘hier.’ blijft een mix van al die indrukken hangen. 

Hoe de regisseur er met haar ploeg in is geslaagd die kleine tussenmomenten vast te leggen en een onbuigbare authenticiteit te bewaren: hopelijk komen we het nooit te weten. De gekozen anekdotiek is herkenbaar, en daardoor soms grappig, maar ook poëtisch. Dat Maurits haar geheimen op het einde niet prijs geeft, speelt in haar voordeel. ‘hier.’ blijft daardoor voor altijd een document over “daar”, en “toen”, en is net daarom ook tegelijk heel erg “nu”.

4