Heen en Weer

Lisa Foster 2018 België 4 '
Een dans over individuele ritmes die met elkaar samengaan, op andere momenten lijken te botsen of niet met elkaar in contact komen.

Cast & crew

Awards & selecties

  • Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2018
  • Go Short 2019
  • KLIK Amsterdam 2018
  • Anima 2019
06.03.2019 Sofie Rycken

Na een Erasmusjaar in Gent verkaste de Nederlandse Lisa Foster – die voordien Illustratie & Animatie studeerde aan Academie Minerva in Groningen – naar België. KASK bleek de perfecte plek voor haar. Ze studeerde er in 2018 af met 'Heen en Weer', een bijna filosofische blik op hoe mensen langs en met elkaar leven. Die film leverde haar meteen een Wildcard van het Vlaams Audiovisueel Fonds op: de jury was “emotioneel geraakt door deze wat atypische film met een subtiel narratief.”

Eén van de meest bijzondere facetten van deze woordeloze kortfilm is de manier waarop je als kijker wordt meegevoerd in een gevoel – en niet zozeer in een verhaal. Net zoals iedereen wel eens doet in de luchthaven, op een perron of op een terrasje kijk je naar een stroom van mannen en vrouwen die met zekere pas naar hun bestemming benen. Ze dragen deftige kleren en ernstige uitdrukkingen – en voor je hen goed en wel hebt kunnen observeren, zijn de meesten alweer opgegaan in de massa.

Het wegwassende effect is natuurlijk geen toeval. Lisa koos ervoor om beelden Gerhard Richter-gewijs te vervagen en uit te vegen door er overheen te gaan met witte verf en water. Een gewaagde en arbeidsintensieve aanpak die absoluut rendeert. Ook kunstenares Marlène Dumas was een belangrijke inspiratiebron. De experimentele stijl werkt mooi samen met het conceptuele gegeven. Uit de mensenstroom komen regelmatig gezichten en dansende koppels naar voor die met elkaar in contact staan en zelfs heel even dezelfde emoties delen – voor hun wegen opnieuw scheiden. Op die manier worden zowel de personages als de kijkers ondergedompeld in golvende ritmes met subtiele accenten.

De knetterende, fluitende en toch zachte soundtrack, uitgedacht door Jürgen De Blonde, laat precies genoeg ruimte voor elke kijker om zijn eigen ideeën over tijd, vergankelijkheid, intimiteit, gejaagdheid en gemiste kansen te projecteren.

In deze film kan je alles zien: je pendelrit van deze ochtend, je eerste ongemakkelijke slow toen je veertien was of je overleden grootouders die elkaar stevig beet pakten en nog eens samen dansten op hun vijftigste huwelijksverjaardag. Het is een film over het menselijke oerinstinct, de drang naar connectie, en hoe het leven je toch vaak een andere richting uitduwt. Of doen we dat misschien zelf? Genoeg om over na te denken, en meer dan genoeg om naar uit te kijken: heel benieuwd waar Lisa Foster naartoe walst met haar eerste professionele film.

3