Hector Malot: The Last Day of the Year

Jacqueline Lentzou 2018 Griekenland 23 '
Sofia heeft een droom waar ze niemand iets over vertelt: terwijl ze door de woestijn wandelt, komt ze te weten dat ze ziek is. Ze doet alsof het haar niets kan schelen.

Awards & selecties

  • Semaine de la Critique 2018
  • Concorto Film Festival 2018
  • Toronto International Film Festival 2018
  • Helsiniki International Film Festival 2018
  • Indiecork 2018
  • Uppsala 2018
  • Minimalen Short Film Festival 2019
  • Go Short 2019
13.06.2019 Ellen Van Hoegaerden

Mondain. Vroeger stelde het woord het ‘wereldse’ voor, nu leunt het eerder tegen het banale aan. Een passende term voor ‘Hector Malot: The Last Day of the Year’: een ogenschijnlijk banaal portret van een jonge vrouw die… wel ja, gewoon haar leven leidt.

Regisseur Jacqueline Lentzou balanceert hier niet enkel op een fijne lijn tussen documentaire en een dromerige fictiewereld. Ze creeërt voor het hoofdpersonage Sofia ook een geheel eigen pad; een intiem portet, gehuld in een koudkleurig kleurenpalet. Hoe persoonlijk dit cinematisch traject ook is, het leven van Sofia is erg herkenbaar.

Er schuilt iets triest in iedere handeling die het hoofdpersonage uitvoert: de skeelers die ze aantrekt bij de man die net nog in haar bed lag en geconcentreerd masseerde voor hij plots zijn biezen pakte; het familielid dat haar onderbreekt terwijl ze een mop vertelt (iets met een aap en in alcohol-gedrenkte testikels); het eindeloos overgaan van een kiestoon aan de andere kant van de lijn; de kus van een vreemde op haar roodharige kruin, terwijl die eigenlijk voor iemand anders was bedoeld. Een gevoel van eenzaamheid lijkt telkens de grootst gemene deler.

Niet veel filmmakers slagen erin zoveel universele schoonheid te halen uit het dagdagelijkse.

De visuele stijl waarmee Lentzou haar verhaal een intieme pasvorm geeft, is haar grootste sterkte: de lange shots die op het gezicht van Sofia rusten, bijvoorbeeld, waardoor je verdriet in elke (lach)rimpel en mondhoekvertrekking ziet doorsijpelen. De Griekse gaf eerder zelf al aan dat ze het liefst samenwerkt met mensen die ze goed kent. Met cinematograaf Konstantinos Koukoulios ('Copa-Loca') maakte ze eerder de kortfilms ‘Hiwa’ en ‘Fox’ – ook dat draagt bij aan de innige beeldenbubbel. Bovendien heeft ze duidelijk een voorkeur voor intieme handheld shots. Er is namelijk maar één plek waar je moet zijn tijdens ‘Hector Malot’: de wereld van Sofia, het meisje met het ongekende, herkenbare verdriet.

Haar verfrissende stijl zet haar, geheel terecht, op onze lijst van jonge regisseurs om in de gaten te houden. Niet veel filmmakers slagen er immers in zoveel universele schoonheid te halen uit een dagdagelijkse stroom van private karaokesessies, girltalk over astrologie en selfies waar je nét niet mee in het frame zit (wat een metafoor!).

Gelukkig zijn er nog honden – niets zo heerlijk om naar te kijken als de laatste scène van deze prachtige kortfilm.

3