play

Greener Grass

Paul Briganti 2016 Verenigde Staten 15 '
Voetbalmoeders Jill en Lisa zijn constant op zoek naar de goedkeuring van hun vrienden.

Awards & selecties

  • Shortscreen 2020
  • Clermont-Ferrand 2016
  • Concorto Film Festival 2016
  • Special Jury Award SXSW 2016
12.02.2020 Matthias De Bondt

Wat als David Lynch, Wes Anderson en Douglas Sirk samen een film zouden maken? Het resultaat komt mogelijks in de buurt van ‘Greener Grass’. Deze comedy of manners vertelt het absurde verhaal van twee archetypische voetbalmoeders die als veruiterlijking van de Amerikaanse middenklasse gezien kunnen worden — met een dik gesmeerd laagje hypocrisie en een ongezonde drang om erbij te horen.

De tragedie van de leeghoofdige middenklasse is al voedsel geweest voor vele filmmakers en kunstenaars, maar Paul Briganti trekt in deze kortfilm alle registers open. Zijn surrealistische interpretatie levert via humor vooral ook bikkelharde kritiek op de zogenaamd schijnheilige klasse van de maatschappij.

Jill (Jocelyn DeBoer, tevens scenarioschrijfster en producer van de film) is een ruggengraatloze moeder die enkel bestaat door de bevestiging van anderen. In een hopeloze poging om er steeds bij te horen, geeft ze haar pasgeboren baby weg aan Lisa (Dawn Luebbe, ook scenarioschrijfster en producer van de film) wanneer ze opmerkt “hoe schattig hij wel niet is”. Logisch, want Lisa heeft namelijk al een ander kind, en “dat is wel degelijk genoeg, men zou niet mogen denken dat ze hebberig is”. Wanneer haar tweede kind zonder enige reden in een hond verandert, begint ze haar beslissing te bevragen. Echter: in een wereld waar alles ogenschijnlijk in harmonie leeft, is er geen plaats voor twijfel. Ze slikt haar jaloezie bijgevolg in, zoals elke respectabele vrouw zou doen.

Toch is de film meer dan enkel visuele en verbale gags. De achterliggende kritiek is snoeihard.

De matching outfits en de beugels geplaatst op perfect liggende tanden: het zijn de details die ‘Greener Grass’ een grotere diepgang geven. Zoals Sirk destijds via overgestileerde, geconstrueerde beeldvorming in combinatie met dramatische plotwendingen een afstand tussen publiek en personages wenste te creëren (en zo impliciet kritiek leverde op de geveinsde wereld van zijn films), zo ook portretteert Briganti zijn wereld als glanzend en sprankelend, maar uiteindelijk ook leeg en nietsbetekenend.

De houterige acteerstijl, de met honing bedropen beeldvoering en de overdadig gesatureerde kleuren: niets voelt authentiek aan. Briganti maakt zeer bewust gebruik van deze overdaad. In een wereld waar iedereen elkaar bekijkt en beoordeelt, spelen we allemaal toneel, en is immers niets meer echt.

Met regie-ervaring bij producties zoals CollegeHumor en Saturday Night Live is Briganti geen groentje meer, al wil hij met ‘Greener Grass’ wel het volledige humorspectrum aftasten; absurder wordt het haast niet. Toch is de film meer dan enkel visuele en verbale gags. De achterliggende kritiek is snoeihard en Briganti maakt geen excuses: deze wereld is nep.

Wanneer de mannen van Jill en Lisa plots in beeld verschijnen, begint elk koppel elkaar te kussen. Het is pas na enkele intieme seconden dat beide paren plots beseffen dat ze met de verkeerde partner bezig zijn. Kwaad of verbaasd zijn ze er niet over, de mannen zijn makkelijk vervangbaar. Net zoals al de rest.

3