The Field

Sandhya Suri 2018 India 19 '
Een arme landarbeider leidt een dubbelleven in het laatst overgebleven maïsveld van het dorp. Maar de oogst komt eraan.

Bio Regisseur

Cast & crew

Awards & selecties

  • Short Cuts Award TIFF 2018
  • Sundance Film Festival 2019
  • London Film Festival 2018
  • Genomineerd voor BAFTA 2019
19.10.2019 Sarah Skoric

Indische kortfilms: je ziet ze niet zo vaak verschijnen op internationale filmfestivals. ‘The Field’ ontkracht dat idee een beetje, door in première te gaan in Colorado op het Telluride Film Festival in 2018, vervolgens een de Short Cuts Award te winnen op TIFF in datzelfde jaar en daarna een handvol nominaties binnen te slepen voor o.a. BAFTA en het Sundance festival. Mooi traject, al rijst de vraag of de film evenveel westerse aandacht had gehad als de Fransen en de Britten niet mee in de productie zaten.

‘The Field’ focust op Lalla, die het samen met haar man en kinderen niet erg breed heeft. In afwachting van het ideale moment om de maïs te oogsten, steelt ze aardappelen van velden. Haar “There’s no milk in the corn yet”, woorden die ze tegen haar man uitspreekt, klinken bijna profetisch, net zoals Nina Simones “I want a little sugar in my bowl”. Want: de relatie met haar man is uitgedoofd, vooral nog functioneel - en Lalla is afstandelijk, iets dat totaal omkeert wanneer ze haar minnaar in het maïsveld ontmoet.

Inhoudelijk maar ook qua beeld is alles dan meer op de huid. De film is traag en minimalistisch, er worden weinig woorden gewisseld. De plot is nogal saai en tegelijk te weinig intiem. ‘The Field’ moet het dan ook vooral hebben van z’n beelden; hoe het diep oranje van een kleurrijke sari afsteekt tegenover een uitgestrekt maïsveld bijvoorbeeld.

Sandhya Suri filmde bijna integraal tijdens golden hour, het uur vlak voor zonsondergang of na zonsopgang waarbij de zon een mooi, indirect licht geeft. Dat voel je, dat werkt. Net zoals het einde, waar de muziek eindelijk invalt. Nu nog een interessanter verhaal of meer uitgespeeld innerlijk conflict.

1