Et après?

Marine Follonier 2020 België 14 '
Zwijgend en bijna roerloos achter een eenrichtingsspiegel, zijn Gilles en Vanessa, een stel van in de dertig, getuige van het verhoor van hun dochter. Op 6-jarige leeftijd legt Agathe de seksuele aanranding uit die ze heeft geleden.

Bio Regisseur

Awards & selecties

  • Brussels Short Film Festival 2021

Tags

04.09.2021 Sarah Skoric

In minder dan vijftien minuten tijd trekt Marine Follonier je mee in de donkere engte van een gezin dat te maken krijgt met kindermisbruik. In ‘Et après?’ doet ze dat aan de hand van een getuigenis van een jong meisje (dochter Agathe) die door welzijnswerkers wordt ondervraagd. Het is nog maar de start van haar verklaring en therapie, en de ouders kijken het met lede ogen toe. Ze doen dat in stilte, terwijl hun dochter vertelt hoe de chef van het restaurant waar ze met hen was haar aanrandde in de keuken.

“Omdat de ouders op dat moment niet kunnen communiceren, projecteren ze hun angsten en hun moorddadige impulsen op de verhoorkamer”, aldus Follonier in een intentienota aan Elles tournent/Dames draaien. “De enscenering bestaat dus uit twee werelden; de echte — de ondervraging van het kleine meisje — maar ook de projecties van de ouders.”

Follonier wisselt heldere scènes uit de verhoorkamer af met nachtmerrieachtige beelden. In een donkere kamer met rode verlichting zien we Agatha als twintiger in de knoop met haar seksualiteit. In andere duistere beelden krijgen we flarden van de aanrander mee, steeds anoniem maar wel lijfelijk aanwezig.

Wat na dit alles? Het is de vraag die Follonier ook in haar titel stelt. Wat na de verhoren? Wat als Agatha opgroeit? Wat met de verkrachter? De film voelt met momenten te gedramatiseerd aan, als een televisiefilm bijna — vooral door de personages van en scènes met de verwerkende ouders. Op andere momenten hakt ‘Et après?’ er hard in (wanneer je de confronterende woorden van de dader zelf hoort) of krabt een groefje uit je hart (als Agatha aan het woord is). Die getuigenissen komen stevig binnen, niet in het minst omdat ze gebaseerd zijn op bestaande politiedossiers.