Elong E'nabe

A Bright Future

Niels Devlieghere 2020 België 13 '
Een korte film over de zesjarige Angela, een zwart meisje geboren in België, met Senegalese roots. Angela leidt een zorgeloos leven, onbewust van de complexe sociopolitieke situatie waarin haar familie terechtgekomen is.

Cast & crew

Awards & selecties

  • VAF Wildcard 2020
  • Oberhausen 2021
  • Leiden Shorts 2021
  • Ethnocineca International Documentary Film Festival 2021
05.05.2021 Kortfilm.be-redactie

Ooit had je meer handen nodig dan de jouwe om je jas aan te trekken. Het was een tijd van dubbele warmte: die van je gezellige winterjas en die van de zorgzame (moeder-)hand die je hielp die aan te trekken. ‘Elong E’nabe’ draait om die intieme interactie en de complexiteit van moederliefde. Roos leest bij de start een brief aan haar dochter: “Angela, ik hoop dat je dit ooit zal lezen en begrijpen wat je hier heeft gebracht”.

Roos en Rafael zijn een Senegalees-Gambiaans koppel dat naar België migreerde en nu in Ninove woont. Daardoor groeit hun dochter Angela op met ingewikkelde vragen waar geen éénduidig antwoord op bestaat. In zijn afstudeerfilm volgt Niels Devlieghere het gezin. Bewonderenswaardig, hoe hij de zachtheid van hun dagelijkse leven weet te vatten, nog versterkt door de muziek van Simon Kremar. Devlieghere focust zich op de kleine momenten met grote impact: gekibbel van broer en zus voor het slapengaan, een wandeling of metrorit, serieus knutselwerk en onschuldig kattenkwaad.

‘Elong E’nabe’ ligt in dezelfde lijn als Jaan Stevens’ ‘Voor Eunice’. Beide films werden bekroond met een VAF Wildcard. Van de twee films heeft Devlieghere’s film wel minder weerhaakjes. Ook was de positie van Stevens meer expliciet, bij ‘Elong E’nabe’ is de verhouding tussen maker en sujet minder helder. Misschien dat daardoor sommige scènes al te functioneel lijken gekozen om het thema van de film te onderlijnen — de moeilijke sociopolitieke context waarin en het racisme waarmee het gezin moet leven. Nochtans is het niet nodig extra te onderlijnen of zelfs te orchestreren wat zo al pijnlijk duidelijk is. Meer pijnlijke alledaagsheid, meer brute spontaneïteit zouden de film goed doen.

Roos’ stem is de ruggengraat van de film. Het epistolaire karakter van haar voice-over doet vaag denken aan het wonderlijke ‘Letter to my Daughter’ (2008) van Maya Angelou. Daarin schrijft zij: “We may act sophisticated and worldly but I believe we feel safest when we go inside ourselves and find home, a place where we belong and maybe the only place we really do.

Waar Angelou zich, vanuit haar kenmerkende generositeit, richt tot een hypothetische dochter (en zo alle dochters), is de voice-over in ‘Elong E’nabe’ net zo ontroerend omdat ze zich specifiek tot Angela richt en alles in het werk stelt om haar dochter te begeleiden op die hobbelige weg naar die thuis in zichzelf.

Bekijk hier ons interview met Niels Devlieghere.