Een redelijk leven

Lauranne Van Den Heede 2019 België 19 '
Een portret over Marc Didden, en een reflectie op de tijd.

Cast & crew

Awards & selecties

  • Docville 2019
02.07.2020 Matthias De Bondt

“Wel beste Marc, een film over jou wil ik zeker niet maken, een film voor jou des te liever en al zeker con amore,” schrijft Lauranne Van den Heede over haar kortfilm ‘Een redelijk leven’. Geïnspireerd op en door het leven en werk van filmmaker, journalist, docent, schrijver, Brusselaar Marc Didden maakte ze een documentaire voor/met deze regisseur, die als mijmerende passant vanop zijn balkon in de Dansaertstraat de voorbijgaande tijd gadeslaat.

Niet zomaar een portret van een oude man, maar een film die reflecteert over tijd, herinnering en de plaats die wij als mens daarbij innemen — in combinatie met archiefbeelden en fragmenten uit Diddens eigen films ‘Brussels by night’ (1983) en ‘Sailors don’t cry’ (1988).

Van den Heede’s eerste documentaire en eindwerk aan het RITCS, ‘Those we become’, vertelt het verhaal van enkele jongeren, op zoek naar een andere vorm van zingeving in de ruige natuur van Letland. In ‘Een redelijk leven’ laat de jonge regisseur de natuur achterwege en focust ze op de bruisende (hoofd)stad en de zingeving aldaar. Een tweeluik, voor wie wil.

Een ontroerend eerbetoon en een reflectie op het concept tijd.

Vanaf zijn balkon gluurt Didden naar de passanten in de Dansaertstraat, de camera volgt zijn voorbeeld. Als kijker gluren we mee, naar de laan die als “spiegel naar de ziel” en als “afbeelding van de tijd” fungeert. De korrelige, contrastrijke pellicule resoneert naar een lang-vervlogen tijd waar film zich nog materialiseerde en tastbaar maakte. In combinatie met de vele archiefbeelden is het daardoor soms moeilijk om heden van verleden te onderscheiden. ‘Een redelijk leven’ reflecteert zo over het concept van tijd, en toont ons het (on)vermogen om de nuances van deze dimensie volledig te snappen.

Jordan Vanschels cinematografie, die we al kennen sedert het straffe ‘Maregrave’, is doordrenkt van een stevige laag nostalgie, meegaand op Diddens dromerige, filosoferende voice-overstem. In samenspel met een uitstekend montageritme kabbelt de film hierdoor als water in een zachte stroming. Tijd, datgene wat Van den Heede en Didden allebei (hopeloos) trachten vast te grijpen, veruiterlijkt zich in deze korte documentaire op een eigenzinnige, poëtische manier — het essayistische werk van Chris Marker loert om de hoek.

Van den Heede’s documentaire gaat ook wel degelijk over Didden zelf, die zich kwetsbaar openstelt voor de kijker en zowel de pieken alsook dalen uit zijn leven deelt. Zo vertelt hij over hoe de harde kritiek op ‘Sailors don’t cry’ hem diep kwetste; een regisseur op retraite die een stevige stempel drukte op de Vlaamse filmgeschiedenis, maar daar nuchter op terugblikt.

Marc Didden is en blijft Marc Didden: one of a kind. Zijn nostalgisch (en melancholisch) verhaal staat lijnrecht op de snelheid van het Brusselse straatbeeld, dat zich onverbiddelijk richt naar de toekomst. Jonge passanten wandelen vluchtig doorheen de stad: met hun hond, op weg naar hun lief, op zoek naar de juiste bestemming. Een merkwaardig moment doet zich voor wanneer Didden over zijn grote liefde mijmert en we parallel een jong koppel ontmoeten, al dansend in een café; heden en verleden vlechten zich gewillig door elkaar.

Zoals Van den Heede terecht aankaart in de beschrijving van de film, schreef Marc Didden ooit: “Wij zijn allen slechts passanten. Ons verblijf hier is tijdelijk en zo is het goed.” ‘Een redelijk leven’, naar het gelijknamige boek van Didden zelf, is tegelijk een veruiterlijking van die quote, en een ontroerend eerbetoon aan haar auteur.

‘Een redelijk leven’, zondag 5 juli om 22u10 te zien op Canvas.

3