A Collection of Hours

Florinda Ciucio 2018 België 27 '
Een kijk binnen de kersenoogst van een Vlaams fruitbedrijf. Elk van de zeventig Bulgaarse werkers werkt er in totaal 324 uur, wat het maximum is dat wordt toegestaan door de federale wetgeving.

Bio Regisseur

Cast & crew

27.09.2018 Sarah Skoric

Of 'A Collection of Hours' de zoveelste korte docu is waar de camera ergens op statief wordt opgesteld en waar in een vast kader mensen ‘iets’ doen? Een zoveelste korte docu waar geluiden enkel diëgetisch (in beeld aanwezig) zijn, waar weinig aan toegevoegd is behalve de verschillende kaders achter elkaar zetten? Een korte docu die erin slaagt om een aantal minuten te laten voelen als uren? Ja. Met dat verschil dat de op het eerste zicht weinig originele aanpak hier wel zijn vruchten (pun intended) afwerpt. En past binnen het verhaal dat Ciucio brengt.

Want 'A Collection of Hours' is een observatie van het doen en laten van enkele Bulgaarse seizoenarbeiders bij een Belgische fruitteler. Gedurende zes weken plukken ze kersen, zes dagen per week. De film opent dan ook met hen werkend, een knap hoog beeld met boomtoppen en daarin verstopte mannen op vervaarlijk balancerende ladders. Maar meer tijd besteedt Ciucio aan de uren nà het werk. In het bosklas-achtig, koude stenen gebouw met koer valt dan ook weinig te beleven. Ciucio plant de camera neer in de omkleedruimte, even in de slaapkamers met stapelbedden, en vaak aan een soort van transit-bankje waar individuen elkaar afwisselen in het roken of uitdoen van sokken.

De gesprekken die de arbeiders onderling hebben zijn veeleer stroef, erg bewust van de camera die alles observeert. Ciucio lijkt dit stroeve net op te zoeken, ze lijkt te wachten tot er iets gebeurt – maar weet ook dat er niet veel zal gebeuren. 'A Collection of Hours' duurt dan ook letterlijk een aantal minuten die aanvoelen als een aantal uren. Bewust; net zoals de tijd voor de Bulgaarse plukkers daar ook erg traag vooruit tikt.

“Iedereen is hier om dezelfde reden. Om te werken, werken, werken. Als we vakantie zouden willen, zouden we naar zee gaan,” stelt een. “Zeker niet naar hier”. Een andere kersenplukker heeft het dan weer over hoe hij na dit werk terugkeert naar Bulgarije om nog wat tijd door te brengen met zijn vrouw, aan het zwembad. En hoe al het geld er dan weer doorgaat.

Tijd lijkt een constante in het werk van Ciucio. In haar andere korte docu '14:26 CEST' ruilt ze de Belgische fruitteler in voor een Italiaans bergdorp, maar ook daar portretteert zij ‘tijd’, stille tijd – “er wordt niet meer verwacht dan dat wat bestaat, wat een soort van meditatieve cyclus van tijd, ritme en acties creëert”.

2