Cell 364

Zoé Rossion Mathilde Babo 2020 Frankrijk 4 '
Terwijl Duitsland een van de belangrijkste democratische modellen kent, levert een ex-gevangene van de Stasi vanuit zijn voormalige cel een beangstigend getuigenis af die vraagtekens plaatst bij de duurzaamheid van onze hedendaagse democratieën.

Cast & crew

Awards & selecties

  • International Short Film Festival Psarokokalo 2020
  • Literally Short Film Festival 2020
12.08.2020 Sarah Skoric

“We kunnen ons plooien naar moderne dictaturen. Als we ernaar conformeren, als we ons stil houden. (…) Maar het is niet genoeg om passief te zijn.” Aan het woord is Hans Jochen Scheidler, die als 25-jarige door de Stasi (de binnenlandse veiligheids- en inlichtingendienst in de Duitse Democratische Republiek) werd gearresteerd en gevangen gehouden voor zijn kritiek op de harde repercussies van de Praagse Lente.

In ‘Cell 364’ blikt hij terug op die periode van volledige isolatie, zonder papier of pen of boek of zelfs raam om naar buiten te kijken. Wat overblijft zijn z’n eigen gedachten (isolation torture), de harde richtlijnen van de Stasi-officiers (overdag mocht hij zelfs niet zitten op het harde bed, ’s nachts enkel slapen op zijn rug met de handen op de lakens) en de even harde ondervragingen. “Als ze toen de technologische ontwikkelingen hadden die we nu hebben, zou het zelfs nog erger zijn geweest.”

‘Cell 364’ combineert trage, bewegende beelden met foto’s van Scheidler nu, en urbex-details van de gevangenis waar hij toen werd vastgehouden en nu rondleidingen geeft. Het resultaat is al bij al gematigd, en laat ook qua inhoud wat steken vallen. Zo wordt er geen extra informatie gegeven over de emotionele weerslag op Scheidler en enkele beelden van hem uit het verleden zouden meer boeien dan steeds dezelfde portretten van hem nu. Meer duiding over wat de Stasi juist deden, of verhalen van andere slachtoffers waren welkom geweest.

Ook de montage en cameravoering is cliché, en de dreigende klankband verveelt snel. Interessant personage, interessant thema, charmant als het door studenten is gemaakt als eerste film, maar vooral onvoldoende uitgewerkt.

1