Brotherhood

إخوان

Meryam Joobeur 2018 Tunesië 25 '
De terugkeer van de oudste zoon doet alle zekerheden binnen het gezin wankelen.

Awards & selecties

  • Best Drama Aspen Shortsfest 2019
  • Best Short Film Cairo International Film Festival
  • Tanit d'Or Carthage Film Festival 2019
  • Special Mention Clermont-Ferrand 2019
  • Galway Film Fleadh 2019
  • Montréal Festival of New Cinema
  • San Francisco International Film Festival 2019
  • Sundance 2019
  • Tampere 2019
  • Toronto International Film Festival 2018
  • Palm Springs International Film Festival 2019
22.07.2019 Ellen Van Hoegaerden

Ruraal Tunesië is de setting voor deze kortfilm: een pakkend gezinsdrama, uitgelicht binnen een sociaal-politiek beladen context. ‘Brotherhood’ vertelt het verhaal van een pater familias van een gezin met drie zonen – hier in de vorm van drie Tunesische Eddie Redmaynes – die worstelt met zijn eigen principes wanneer de oudste, geradicaliseerde telg plots terugkeert uit Syrië. Met een onbekende zwangere vrouw aan zijn zijde.

De Amerikaans-Tunesische regisseur Joobeur raakte geïnspireerd toen ze met haar auto door het kille landschap van Noord-Tunesië reed. Daar viel haar oog op enkele opvallende, roodharige broers. Na een tijdje, met de nodige kennis over de golf van radicalisering die het land teisterde, zocht de regisseur diezelfde broers opnieuw op. Ze overtuigde hen (Malik, Chaker en Rayeem Merchergui) om mee te spelen in haar film, hoewel ze helemaal geen acteerachtergrond hadden. Ook het huisje en de woeste landschappen waarin dit intiem familieportret zich afspeelt, behoren tot de echte leefwereld van het gezin van de broers. Authentieker wordt het niet.

De pijn van radicalisering vermenselijkt.

‘Brotherhood’ schetst een donkere trend binnen jong-Tunesië. Na de Jasmijnrevolutie, die voor het eerst ontkiemde in 2011, bleef alle hoop op verandering in een frustrerende luwte hangen. Heel wat jongeren radicaliseerden, en duizenden van hen trokken richting Syrië om zich te voegen bij ISIS. Doorgaans wordt er weinig genuanceerd over radicalisering gepraat. Veralgemeningen en vooroordelen halen het veelal van de talloze andere aspecten die verklaren waarom mensen een dergelijk pad kiezen. Het ondertussen gedateerde “modewoord” Syriëstrijders wordt niet over eenzelfde kam gesmeerd in ‘Brotherhood’; de film vermenselijkt, vertelt binnen een realistisch kader en laat vooral de pijn zien die ermee gepaard gaat.

Met ‘Brotherhood’ krijgen we een persoonlijk point-of-view op de gevolgen voor ieder die in aanraking komt met deze crisis onder Tunesische jongeren. De graad van realisme is de grootste sterkte van deze kortfilm. Joobeur toont hoe verloren zielen verloren blijven nadat ze besluiten huiswaarts te keren. Ze krijgen vaak geen opvang, geen begrip en nog minder hoop op een positieve verandering.

De ontwrichtende kracht van radicalisering wordt hier prachtig neergezet. Dat is zichtbaar binnen alle gezinsrelaties: het kloppend moederhart dat altijd aan de zijde van haar zoon zal staan, de broers die opkijken naar de oudste van de hoop − die op zijn beurt dan weer waarschuwt om net niet in zijn voetsporen te treden − en uiteraard de vader. Die beslist zelf radicaal dat zijn zoon niet langer zijn zoon is, maar in zijn ogen slechts een terrorist. “Leave it broken,” zegt hij wanneer Malik voorstelt een gebroken hek te herstellen. Een zin kan niet meer dubbelgelaagd zijn dan dat.

Joobeur’s film grijpt je bij je nekvel. De voortreffelijke karakterkop van vader Mohamed Graïaa straalt zowel woede als vaderliefde uit. Mede dankzij hem zit iedere scène boordevol intensiteit en spanning. Meryam Joobeur geeft meesterlijk een visuele stem aan haar eigen kunde, maar evenzeer aan een land in alle staten, behalve de ene vredevolle staat van vrijheid waarin het zich zou moeten bevinden.

3