BOOS

Frederike Migom 2021 België 9 '
Sommige kinderen worden vaak boos. Zo boos dat het thuis of op school niet meer houdbaar is. Veel mensen noemen hen stout, of onhandelbaar. Maar is dat wel zo?
Voor de kids

Cast & crew

Awards & selecties

  • JEF Festival 2021
24.02.2021 Youness Iken

De Vlaamse filmindustrie besteedt de laatste jaren steeds meer aandacht aan psychiatrische en andere zorgproblematieken van jong tot oud — denk maar aan ‘Ship of Fools’, ‘Mother’, ‘Mia’ of ‘Radio Felix’, waarvan die laatste uit de prachtige Ket&Doc-reeks van vorig jaar stamt. Allen voeden een broodnodig nationaal debat over onze zorginstellingen.

Ook in zijn tweede jaargang tracht de Ket & Doc-reeks via de blik van kinderen naar de wereld te kijken. ‘BOOS’ is een samenwerking met de afdeling kinderpsychiatrie van het UZ Brussel, waar kinderen langskomen die het thuis of op school even niet meer zien zitten. Aan de hand van een collage van gesprekken, (geanimeerde) beelden en een streepje filmarchief maken we kennis met enkele kinderen die er verblijven. “Zijn wij dan de slechterik?” De kinderen die aan het woord komen, zijn zich ervan bewust dat ze een rol spelen in de gloednieuwe film van Frederike Migom. Toch vertellen ze heel openlijk. Waarom zijn ze zo vaak boos? En zijn ze daarom slecht?

De vertellers brengen hun ontboezemingen zoals enkel kinderen dat kunnen: met hyperbolen, maar glashelder en recht uit het hart.

Opmerkelijk: de vertellers komen zelf niet in beeld. Zo blijven ze anoniem en worden niet onnodig visueel gevangen als patiënten. Migom slaat daarmee twee vliegen in één klap: de kinderen kunnen vrijuit praten en het normaliseert hun gevoelens in de jeugdpsychiatrie én daarbuiten. ‘BOOS’ doet je met de volle twee oren naar hun ervaringen luisteren. Pancartes visualiseren ondertussen piekfijn hun gevoelens terwijl kleurrijke lijnen de grijze gangen van de afdeling doorkruisen en symbool staan voor het hobbelige levenspad dat deze kinderen bewandelen.

Er wordt verfrissend breed en positief gekeken naar dit delicate thema door het meteen af te leiden naar een gemoedelijk gesprek over universele emoties. Vragen worden af en toe gesteld, maar zijn nooit betuttelend. Het zijn het soort vragen die je na de film meteen zou kunnen meenemen om aan je eigen kind te stellen. De vertellers brengen hun ontboezemingen zoals enkel kinderen dat kunnen: met hyperbolen, maar glashelder en recht uit het hart. Vanzelf maken ze de erg brede emoties op die manier specifiek, tastbaar en herkenbaar voor leeftijdsgenoten – al hebben ze dat waarschijnlijk zelf niet volledig door.

De Ket & Doc-reeks onderscheidt zich opnieuw in professionaliteit en educatieve meerwaarde. Door jongeren met problemen te deproblematiseren, maakt de reeks een taboe toegankelijk en bespreekbaar voor kinderen én hun ouders. Kinderen worden niet weggezet als slechteriken of probleemgevallen, maar praten in klare taal over hun strubbelingen en – belangrijk – reiken zélf ook oplossingen aan. Frederike Migom maakt hiermee haar beste film tot nu toe.

Of de ogenschijnlijk prachtige en warme afdeling in Brussel representatief is voor de Vlaamse kinderpsychiatrie is een vraagstuk voor een volgende documentaire, maar in ‘BOOS’ is stigmatisering alleszins uit den boze. En dat stigma begint vaak al bij woordkeuzes: kinderpsychiatrie, een afschuwelijk woord eigenlijk. Een kind op de afdeling kan het zelf amper uitspreken: “kindersittjabie”. Welja, Van Dale, maken we er vanaf nu gewoon dat van?

Ket & Doc is een uniek samenwerkingsproject tussen Ketnet en het Vlaams Audiovisueel Fonds waarbij elk jaar vijf nieuwe kinderdocumentaires van Vlaamse bodem worden gemaakt. In hapklare brokjes van 15 minuten zien we een bijzonder stukje van de wereld door de ogen van een kind. Het doelpubliek zijn kinderen tussen de negen en twaalf jaar.