Blessed land

Một Khu Đất Tốt

Phạm Ngọc Lân 2019 Vietnam 18 '
In het duinlandschap van een begraafplaats, of is het een golfbaan? Verleden en heden komen samen in de zoektocht naar een graf.

Awards & selecties

  • Berlinale 2019
  • Short Waves 2019
  • MOOOV 2019
  • Vienna Short Film Award 2019
  • Sao Paulo 2019

Tags

08.01.2020 Bo Alfaro Decreton

Ooit droeg de Aarde het litteken van de Mens, nu wordt ze stilaan zelf dat litteken. Bossen branden, ijskappen smelten, de biodiversiteit lijdt, en de Mens bouwt, vliegt, verbruikt en plant zichzelf gedachteloos voort. Niets is nog heilig want alles is omkoopbaar. Met deze onvergetelijke context in gedachten is het cynisme achter de titel van Phạm Ngọc Lân’s kortfilm ‘Blessed Land’ niet ver te zoeken.

Een moeder en haar zoon gaan op zoek naar de begraafplaats van de vader. Die zoektocht zorgt onderling voor strubbelingen omdat ze niet vanuit hetzelfde verlangen vertrekken. “At this age, the only thing I listen to is my memory,” stelt de moeder als plan van aanpak voor. De zoon verduidelijkt echter de verschillen: “You just listen to your imagination…” Hun queeste blijft er een van vallen en opstaan waarbij we weinig over de personages maar veel over dat “gezegende land” te weten komen. Zeg me waar je woont en ik zeg je wie je bent, was het toch?

Koeien grazen tussen de graven omdat er voor hen, ten voordele van golfterreinen en reuzenraden, geen plaats meer is. Ondanks de saillante overbebouwing bereikt Trang Công Minh met zijn uiterst stijlvolle en minimalistische camerawerk een overwegend verlaten en vervreemdend effect. Elk shot had een schilderij kunnen zijn. De cinematografie vormt een echo voor de huidige, op z’n best, verstorende tijdgeest. Die schoonheid wordt ontstemd door menselijke handelingen. Het beeld van een slangachtige vis die op de rand van een plas tegen het droge vecht, vat die tweestrijd mooi samen.

Deze Vietnamese kortfilm, die in première ging tijdens de Berlinale in 2019, verleidt en beklemt tegelijkertijd, vanwege de prachtige enscenering van de moeizaamheid bij het zoeken naar elkaar.

‘Blessed land’ blijft niet bij het contemplatieve maar werpt bij zijn toeschouwers de vraag op hoeveel plek we massaal mogen innemen en om welke redenen en, belangrijker nog, of we daarbij – zeer letterlijk gesteld – over lijken mogen gaan. Ondertussen golft the one percent lekker verder.

4