All These Creatures

Charles Williams 2018 Australië 13 '
Een tiener probeert de herinneringen aan zijn vader op een rijtje te zetten.
Gouden Palm

Awards & selecties

  • Gouden Palm 2018
  • Best Australian Short Melbourne International Film Festival 2018
  • Concorto Film Festival 2018
  • Sao Paulo 2018
  • Encounters 2018
  • Raindance 2018
  • PÖFF Shorts 2018
  • Flickerfest 2018
  • + meer dan 100 festivalselecties wereldwijd
11.06.2019 Michiel Philippaerts

Was mijn vader slecht, ziek of gewoonweg het slachtoffer van een mysterieuze, buitenaardse vloek? Die vraag probeert de jonge Tempest te beantwoorden wanneer hij terugkijkt op zijn woelige jeugd waarin zijn vader – die hij met enige afstand bij zijn voornaam noemt – een belangrijke rol speelde. Op de tast start hij een zoektocht naar de zin van het lijden van Mal en tracht hij het verleden koortsachtig te ontrafelen.

Aanvankelijk linkte hij de mentale achteruitgang van zijn vader aan de komst van duizenden cicaden in hun kleine, overwoekerde arbeiderstuintje. Het luide getsjirp van de insecten deed zijn hoofd op hol slaan en de arme man tieren naar zijn gezin; één prachtig, goed geplaatst shot van de moeder – een close-up van haar gezicht, belicht door een vlam – positioneert haar als rots in de branding, de warmtebron van de belaagde familie.

Met zijn spel van rook drapeert Williams de film in een mantel van melancholie.

De Australische Charles Williams won met ‘All These Creatures’ in 2018 de Gouden Palm in Cannes en we kunnen de toenmalige jury, voorgezeten door Bertrand Bonello, enkel bijstaan in die keuze. Het portret van de geesteszieke Mal, vanuit het oogpunt van zijn gevoelige zoon Tempest, voelt authentiek aan. Tot op het punt dat het verhaal voor de regisseur hoogst persoonlijk blijkt – waargebeurd zelfs. De visuele details en de ontroerende voice-over waarin Tempest reflecteert over het destructieve gedrag van zijn vader dragen bij tot die geloofwaardigheid.

Zodoende wordt mijmering centraal gesteld: kan er medeleven worden opgebracht voor de getroebleerde ziel van zijn vader? Herinneringen vloeien over in elkaar. Of Tempest alle stukjes heeft om de correcte puzzel te maken is nooit zeker. Met zijn spel van rook (sigaretten, insectenverdelger) drapeert Williams de film in een mantel van melancholie, en de dikke korrel van de 16mm-pellicule sterkt dit gevoel extra aan. Patrick Modiano-gewijs graaft Tempest verder in zijn geheugen, op zoek naar betekenis of verband.

“I thought all the bugs that had overrun our yard would go away after that, but they hadn't”, rouwt Tempest wanneer het sombere einde van Mal wordt onthuld. Bijgevolg worden de cicaden losgekoppeld van de tragiek: ze houden op met metafoor van Mals geestelijke gezondheid te zijn. Ze zijn nu enkel nog dat, cicaden.

Williams leert ons delicaat dat die zoektocht naar betekenis even menselijk als vergeefs is. Maar misschien is het de zoektocht die ertoe doet.

4