All Inclusive

Corina Schwingruber Ilić 2018 Zwitserland 10 '
Massa-entertainment op open zee.
Top Docs

Cast & crew

Awards & selecties

  • Golden Dove DOK Leipzig 2018
  • Best Live Action PÖFF Shorts 2018
  • Venetië 2018
  • Toronto International Film Festival 2018
  • Quebec City Film Festival 2018
  • Tenerife Shorts 2018
  • Bogoshorts 2018
  • Sundance 2019
  • Clermont-Ferrand 2019
  • Special Jury Recognition SXSW 2019
  • Short Waves 2019
  • Go Short 2019
  • Brussels Short Film Festival 2019
  • + meer dan 50 internationale festivalselecties
31.05.2019 Sofie Rycken

Zou de Zwitserse Corina Schwingruber Ilić al gehoord hebben van de Antwerpse fotograaf Nick Hannes, of omgekeerd? Ze delen precies dezelfde fascinatie met en een heldere blik op de Homo Turisticus. Hannes verkent entertainment en consumentisme in de ultieme kapitalistische speeltuin, Dubai. De fotoreeks die hij maakte aan boord van de MSC Musica, een cruiseschip dat de kustlijn van Dubai afvaart, is meesterlijk.

In ‘All Inclusive’ rijgt Schwingruber Ilić korte observaties aan elkaar. Zonder woorden documenteert ze het leven aan boord van een gigantisch cruiseschip. Het beeld van honderden spierwitte identieke balkonnetjes heeft iets onwaarschijnlijk beklemmends. Toch lijken de passagiers aan boord zich prima te amuseren. Aan de animatoren zal het alvast niet liggen: zij huppelen en joelen zich heelder dag lang te pletter om de sfeer erin te houden. Er zijn polonaises door het restaurant. Fitnesslessen en aangeleerde dansjes. Er zijn belly flop competitions waarbij een rij mannen zich onder enthousiast applaus op hun bierbuik in het zwembad laten vallen. Vraagt iemand zich af welke route het schip vaart of waar het aanlegt? Welk stuk van de wereld doorkruisen deze mensen? Doet het ertoe? Are you not entertained?

Vraagt iemand zich af welke route het schip vaart of waar het aanlegt? Welk stuk van de wereld doorkruisen deze mensen? Doet het ertoe?

Luxe heeft er zelden zo goedkoop uitgezien. Een kleine tien minuten lang slaagt de regisseur erin het ene sprekende vignet na het andere te plaatsen, met veel humor maar nooit vanuit een smalende, superieure positie. De kadrering is ronduit geniaal. De man die blijkbaar de nodige snelheid mist en zich eigenhandig door een doorzichtige waterglijbaan moet duwen, de figuur die plots dwars over het beeld komt geziplined, de vrouw die rechtop probeert te blijven staan op een surfplank, het tienerkoppeltje dat een voorzichtig teder moment deelt: ze verschijnen en verdwijnen allemaal precies op de juiste plaats in je blikveld. De beelden baden in bleek zonlicht en onflatterende neon. De olijke muziek van de Zwitserse popartiest Heidi Happy houdt de sfeer luchtig.

Hoewel de keuze van de tafereeltjes voor zich spreekt, wordt er geen expliciet oordeel geveld – we zien geen verbeten of diepbedroefde gezichten, geen vileine afgunst, geen tegen de borst stuitende verspilling (al is die er ongetwijfeld). Dit zijn geen slechte mensen: ze zijn hier in de hoop een romantische huwelijksreis door te brengen. Of omdat hun kinderen dit soort familievakantie nog wel zagen zitten. Dat ze de hele dag door omringd zijn door een massa andere mensen en daar niet agressief van lijken te worden is zelfs ronduit bewonderenswaardig.

Als je ze één ding kan kwalijk nemen is het dat ze een vakantie – een periode die net hoort te contrasteren met je dagelijkse leven – net hetzelfde inkleuren. Ze staan niet in de file, maar wel in de rij. Ze moeten niet werken, maar worden wel van het ene toneeltje naar het volgende geleid. Ze moeten niet afwassen, maar schuifelen als sardientjes hetzelfde restaurant binnen. Een schaapje in een bermuda is niet minder een schaapje.

4