The Afterlife of Fatherbird

Martijn Van de Wiele 2019 België 11 '
Een bezoek aan fascinaties uit de kindertijd. Een lied voor de gekooide vogel.

Cast & crew

Awards & selecties

  • CUT TO: GENT 2020
07.08.2020 Sarah Skoric

Is het de dood van een vaderfiguur dat Van de Wiele verwerkt in ‘The Afterlife of Fatherbird’? Of gaat het louter om een vogeltje dat zijn pad kruiste en stierf? Antwoorden biedt de filmmaker niet in deze fragmentarische, observatieve en experimentele kortfilm.

Van de Wiele wisselt close, anonieme beelden van handen die parkieten uit kooien halen af met researchbeelden van vogels uit encyclopedieën. Handgetekende afbeeldingen met simpele penstreken of prenten met net vele kleuren volgen elkaar diagewijs op.

In een voice-over reciteert een stem het gelijknamige gedicht van Brits auteur Moniza Alvi, waarop de film gebaseerd is. Op stille momenten hoor je vogels en het tingelen van kooien, het openen van verendekken, het geknabbel van snavels op vingers. Klinkt heel nabij, en is tegelijk beklemmend want in de kooien is er bijna geen cameraruimte. Een gevoel van gevangenschap overheerst. Op nog stillere momenten hoor je een blaasinstrument (een soort fluit) en piano, dat even later in een synchrone en grappige symfonie treedt met het vogelgetsjilp.

Ook al duurt de film maar tien minuten, er is een glansrol weggelegd voor een zalmroze, opgedirkte en nogal onzekere vogel die naar de camera toe wandelt en weer weg, en dat gedurende bijna een minuut repetitief blijft doen.

‘The Afterlife of Fatherbird’ — Van de Wiele's bachelorfilm aan het KASK, vorig jaar goed voor een eervolle vermelding van de jury van de VAF Wildcards — is een uitzonderlijk mooie, intieme en goed uitgedachte en geregisseerde kortfilm waarbij Van de Wiele zowat alles zelf deed, van scenario tot camera, montage en klank. Wat hem ergens alvast in de rayon van kwalitatieve, introspectieve huis-, tuin- en keuken-regisseur John Smith plaatst. Erg benieuwd naar meer werk van deze jonge filmmaker.

3