Meander
rating

Duur: 15 min. | Land: | Regie: Sam Geyskens, Vincent Everaerts, Lander Haverals | Scenarist: Sam Geyskens, Vincent Everaerts, Lander Haverals | Producent: Sofie Despeer, Harald Hauben

Moeder Valerie en zoon Charly zitten samen in de auto tijdens een druilerige nacht. Beide kijken met lege blik voor zich uit, maar achter die façade vliegen de gedachten stilzwijgend in het rond. Toch komen moeder en zoon niet verder dan een futiel gesprek over het slechte weer. Op hun gelaat zien we de buitenwereld, waarvan ze even afgesloten zijn, geprojecteerd. Door de autorit in het beeldkader op te nemen, versterkt dat hun reflectieve gemoedstoestand.

Deze slimme introductie speelt met een bijzondere vorm van spanning. De personages weten op dit moment meer dan de kijker, tot een opgenomen telefoongesprek helderheid brengt. Daarin vertelt Valerie dat ze enkele dagen geleden een overdosis medicatie heeft genomen. Charly reageert niet verrast, wel teleurgesteld en geïrriteerd: het is duidelijk niet de eerste keer en hij lijkt ten einde raad. Gevangen in een soort van patstelling trachten ze toch hun band te redden.

Valerie en haar zoon Charly zijn enkele van de protagonisten uit de langspeeldocumentaire ‘Tussen ons’ van regisseurs Sam Geyskens, Vincent Everaerts en Lander Haverals. Op vraag van Te Gek?! onderzochten ze de invloed van verslaving op een gezin, die soms zo diep gaat dat zelfs de sterkste familiebanden eronder doorgaan.

De piekfijn gekozen beeldkaders van Jordan Vanschel geven ‘Meander’ een tragische vorm van schoonheid, en een haast ongrijpbare donkere sfeer.

Meer dan een documentaire over de gevolgen van verslaving is ‘Meander’ een portret over relaties. De film is bovendien met veel empathie gemaakt: de personages krijgen voldoende afstand om intieme zaken te bespreken, maar worden nooit té afstandelijk. Iedere scène, hoe minimaal ook, getuigt van inzicht in de complexe problematiek. De piekfijn gekozen beeldkaders van Jordan Vanschel ('Maregrave', 'Schaduw, tot je terugkomt') geven ‘Meander’ een tragische vorm van schoonheid, en een haast ongrijpbare donkere sfeer.

Vooral de scènes waarin moeder en zoon met elkaar interageren zijn krachtig. Wanneer er dieper ingezoomd wordt op hun individuele gedachtegang, vervangt explicitering en contextualisering te vaak de poëzie. Duiding komt empathie tegoed, maar in deze gevoelige vertelling wordt dat snel te veel. Door ieder perspectief evenwaardig te benaderen, boet de film aan verbeelding in.

De muziek van Sam Geyskens onderschrijft prachtig het nachtelijke gevoel van desillusie. Het is een nocturne die tussen de schaduwpartijen door ruimte laat voor kleine sprankeltjes hoop op een betere toekomst. Was de hoop bedrog? Of is de nachtmerrie stilaan voorbij?

Ook als kortfilm heeft ‘Meander’ zeker bestaansrecht, maar de echte potentie van dit verhaal in een grotere raamvertelling blijft voelbaar. De filmmakers tonen er wel mee aan dat ze ieder deelverhaal met groot respect hebben behandeld.

Jannes Callens