Dustin
rating

Duur: 20 min. | Land: | Regie: Naïla Guiguet | Cast: Dustin Muchuvitz, Félix Maritaud, Raya Martigny, Juan Corrales, Lucie Borleteau, Erwan Fale | Scenarist: Naïla Guiguet | Producent: Jean-Etienne Brat, Lou Chicoteau

Een film over de LGBTQIA+-undergroundscene, ook werkelijk gemaakt door en met mensen uit de gemeenschap – met een knappe cinematografie van Clarie Mathon ('Portrait de la jeune fille en feu', 'Atlantique'), ongekunsteld, en zonder te veel drama bekeken door een externe gaze: dat zie je niet heel vaak. Laat dat nu net zijn wat Naïla Guiguet brengt met ‘Dustin’, een energieke prent die zich afspeelt in Parijs, gedurende het tijdsbestek van één feest en de afterparty die doorloopt in de dag nadien – die op zijn beurt dan weer een prelude lijkt te zijn op een pre-party voor nog een ander feest.

In de hoofdrol: Dustin, Felix, Raya en Juan — een groep vrienden die het stevig naar hun zin hebben. Al sijpelen doorheen het dansen, snuiven, drinken en smoren ook een paar persoonlijke bedenkingen of zorgen door. Hoe de partner van Dustin het moeilijk heeft met diens transitie, waar de grens ligt tussen vrije liefde en jaloezie, hoe de Braziliaanse Juan geen job kan vinden omdat hij niet de nodige papieren verkrijgt.

Zonder te veel tragiek, maar wel met de nodige infusie aan realiteit en op een stevige 145 beats per minute soundtrack.

Twee eerst onbekende buitenstaanders vervoegen de vriendengroep: een sympathieke passant (de groep verplaatst zich nadien naar haar huis voor de afterparty) en een in dat huis passerende dealer. “Zijn jullie vrouwen of mannen,” vraagt die dealer nogal bruut. Waarop Dustin antwoordt: “Laten we zeggen dat het een goede dag is als iedereen me mevrouw noemt.”

‘Dustin’ is de eerste professionele kortfilm van regisseur en DJ Naïla Guiguet en werd gedraaid op een van de LGBTQIA+ raves die ze organiseert met het collectief Possesion. Alle acteurs spelen bovendien onder hun eigen naam, wat alleen maar bijdraagt aan de dynamiek en het realisme van de film. Authenticiteit ten top dus. Op een erg subtiele, liefdevolle en krachtige manier brengt Guiguet zo een intiem verhaal. Zonder te veel tragiek, maar wel met de nodige infusie aan realiteit en op een stevige 145 beats per minute soundtrack. Het resultaat is bijna een huis clos, niet enkel qua setting (van verlaten loods naar huis) want de camera zit ook vaak letterlijk tussen of op de huid van de personages. Tot aan de eindscène, waarin er iets meer ademruimte, en perspectief, is.

Bekijk hier ons interview met Naïla Guiguet.

Sarah Skoric