About the boy who ate an oakwood chair
rating

Duur: 28 min. | Land: | Regie: Pieter Goethals | Cast: Jaak Van Assche, Greg Timmermans, Ben Segers, Inge Paulussen, Lize Feryn, Tine Reymer, Tibo Vandenborre, Gauthier Castille | Scenarist: Pieter Goethals, Edward Van De Vendel | Producent: Pieter Goethals, Jimi Abits

Al vanaf het begin schijnen er heel veel grootse dingen te gebeuren in deze 28 minuten-durende kortfilm van regisseur Pieter Goethals. 'About the boy who ate an oakwood chair', gebaseerd op een boek van Edward Van de Vendel, is een tijdloos romantisch verhaal, doorspekt met zwart-witte Hollywoodvibes. Daarbovenop een paar zeer bekende gezichten en een toch wel lichtelijk absurde touch.

Goethals steekt z'n liefde voor het klassieke Hollywood niet onder (eikenhouten) stoelen, noch banken. Getuige daarvan ook de Saul Bass-getinte poster voor de film. 'About the boy who ate an oakwood chair' vertelt het verhaal van de jonge Gerard, die… een eikenhouten stoel heeft opgegeten. Zoiets categoriseert zich doorgaans niet als 'normaal' en gaat natuurlijk niet onopgemerkt voorbij. Laat dat nu net zijn bedoeling zijn.

Uit liefde voor zijn buurmeisje Gerlinde is hij hout blijven sprokkelen en schrokken, om dan uiteindelijk te worden meegezogen in de ogenschijnlijk glamoureuze wereld van Hollywood. Daar zou hij voor de rest van zijn leven verder bekend staan als ‘Woodman’. Romantische gedachte, maar met een tragisch kantje, want heel geheel gelukkig is Gerard daar niet mee. Dat heeft zo zijn redenen.

Om de decors en de kostuums af te stellen op de talloze afwisselende tijdsgeesten in de film, ging Goethals op zoek naar het nodige budget. Dat deed hij onder meer via een grootse crowdfunding-campagne, sponsoring en het Belgische Tax Shelter-systeem. Ook de uitgesproken topcast (Jaak Van Assche, Ben Segers, Greg Timmermans) en de professionele soundtrack getuigen van de grote ijver van de regisseur. Goethals haalde zo(nder subsidies) maar liefst €170000 in het laatje: ongezien in het Belgische kortfilmcircuit. Van een ambitieuze kortfilm gesproken.

De algehele sfeer van de film heeft iets weg van de vroege films van Steven Spielberg en de soms wat absurde toon van Tim Burton. Het is een fijne mix geworden tussen absuridsme en een zeemzoet sprookje, al mocht die toon gerust nog wat meer worden doorgetrokken. De scenes in de hedendaagse realiteit halen dat opgezette fantasiesfeertje jammer genoeg hard naar beneden.

Maar uiteindelijk draait het, hoe kan het ook anders met zo'n stroperige film, toch maar om één ding: de liefde. Voldoende hout laat het vlammetje branden, natuurlijk. Of de passie laaiende, dat ook. Ondanks de (te) lange zittijd: een vertederend, warm gevoel krijgen we wel van deze eikenhouten-vreter. Maar méér dan dat ook niet echt.

Ellen Van Hoegaerden