Norman
rating

Duur: 10 min. | Land: | Regie: Robbe Vervaeke | Scenarist: Robbe Vervaeke, Rob Breyne | Producent: Barend Weyens

De schilderachtige stijl die Robbe Vervaeke in 'Norman' neerzet is van een hoog visueel niveau: misschien té hoog. We volgen een bebrild personage (Norman?) dat magnetisch reageert op huidkleurige voorwerpen: een scampi, blote voeten in sandalen, een puist in de nek van de taxichauffeur. Met enig schaamtegevoel maar zich volledig overgevend aan zijn dwang deze objecten aan te raken, raakt hij verstrikt in de gevolgen hiervan. In semi-detective stijl ontmoet hij verschillende mannen die zijn vijanden lijken te zijn maar waarom is onduidelijk. Zit hij in een soort lynchiaanse nachtmerrie?

'Norman' komt voor als een bijzonder vage film. De schilderachtige scènes zijn magistraal uitgevoerd en overweldigend maar absoluut niet bevorderend voor een goed begrip van het verhaal. Als kijker wordt de irritatiegrens verschillende keren overschreden omdat je, zelfs na een derde poging niet lijkt te kunnen toetreden tot het verhaal. Norman, de auto’s waarin hij terecht komt en de duizenden veranderende lijnen in het beeld, leiden de aandacht af naar de bewegende schilderijen die men eigenlijk in de beelden ziet. Het lijkt erop dat de schilderijen vervagen bij het verhaal en het verhaal niet veel voorstelt zonder de visuele uitwerking ervan.

Wellicht worden schilders hier wild van. Er is teveel input, teveel beweging maar tegelijkertijd zijn er ook enkele wondermooie details zoals de verfdruipers die uit de achteruitkijkspiegel kronkelen wanneer Norman de deur van de taxi dichtslaat of de warboel aan zwarte verfmassa wanneer de auto crasht. Men wil als kijker dolgraag de wonde van de taxichauffeur aanraken en zo begrijpt men dan toch de onverklaarbare viespeukerij van Norman.

Een zeer ambitieus project maar misschien is het visueel effect iets te druk en overspannen.

Annabel Debaenst