play

Zombies

Baloji 2018 België 15 '
Een reis tussen hoop en dystopie in een bedwelmd Kinshasa.

Cast & crew

Awards & selecties

  • Principal Prize Oberhausen 2019
11.05.2019 Jan Sulmont

Het invloedrijke filmfestival Oberhausen programmeerde in 2019 niet één, maar twéé werken van Baloji. In de videoclipcompetitie was ‘Peau de Chagrin / Blue de Nuit’ te zien. Maar hét succesnummer was deze ‘Zombies’, zeg maar een experimentele muziekvideo van een goed kwartier. Tussen een vijftigtal kunstige korte films rijfde ‘Zombies’ de Principal Prize binnen. Een eerste échte erkenning als filmmaker voor de Congolese Belg!

Dat ‘Zombie’s heerlijk opzwepende muziek bevat uit Baloji's laatste album ‘137 Avenue Kaniama’, dat viel te verwachten. De stevige nummers ‘Spotlight’, ‘Glossine’ en ‘Ciel d'Encre’ op zich al erg de moeite waard. Deze film legt daar absoluut een laag bovenop, zowel met extra thema's als door extra kleurrijke fun. De productiewaarde lijkt zich te kunnen meten met peperdure megaclips van mondiale sterren. Een fenomenale verwezenlijking voor een low budget, in Baloji's woorden 'DIY' productie.

In de festivalcatalogus staat Baloji beschrijven als 'a poet, composer, lyricist, scriptwriter, actor and performer, video artist and stylist'. De vroegere Starflam-rapper vindt zichzelf ook een “photographe frustré”, en tekende de storyboards voor deze film uiteraard zelf.

De regisseur claimde dus creatieve controle op werkelijk elk aspect van zijn groovy experiment. Er wordt behoorlijk wat afgedanst, geregeld als een choreografie met selfiesticks - het visuele thema is hier zichzelf bewonderende, in Kinshasa rondhangende jeugd. Dat levert enkele onvergetelijke beelden op, zoals dat van een tussen hen in geld rondstrooiende dictator, een eenzame zeemeerman en het meisje in het kapsalon met telefoons aan haar rechtopstaande vlechten. Of een volgshot van een zich op straat omkledend meisje dat zo op een catwalk kan. Haar gele t-shirt bloklettert 'HAS LEFT THE GROUP'. Gele credits, gele muren, gele kostuums: het is makkelijk een leidende ‘Zombies’-kleur te vinden.

De camera capteert Kinshasa met pakkende beelden, van een flitsende nightclub tot de chaotische straat, van een schreeuwerig kapsalon tot een plastic afvalberg. Uiteraard wordt ook veel ingezoomd op Baloji zelf, sterk gestileerd in allerlei (gele) outfits met allerlei attributen in de hand. Stoïcijns frontaal, dan weer recht de camera inkijkend lijkt hij wel een verwarde koning temidden zijn onderdanen, onherroepelijk verslaafd aan hun spiegelende smartphone.

3