play

World of Tomorrow - Episode Two: The Burden of Other People's Thoughts

Don Hertzfeldt 2017 Verenigde Staten 23 '
Emily Prime wordt meegesleurd in het brein van een onvolledige reservekloon van haar toekomstige zelf.
Animatietoppers #KijkNu

Cast & crew

28.01.2021 Michiel Philippaerts

De wonderboy van de animatiewereld verblijdt zijn cultgevolg in 2017 met een sequel op het prijzenbeest ‘World of Tomorrow’. In het delfisch getitelde ‘World of Tomorrow - Episode Two: The Burden of Other People’s Thoughts’ keert Don Hertzfeldt via vreemde tijdsprongen en onverklaarbare scifi-duiken in herinnering en onderbewustzijn terug naar het jonge meisje Emily, de protagonist wiens ontwapenende kleutergebrabbel uit stiekeme geluidsopnames van Hertzfeldts jonge nichtje voortkomt. Ook stemacteur Julia Pott is opnieuw van de partij en kruipt in de huid van Emily’s monotone, quasi gevoelloze oudere kloon. Never change a winning team, moet Hertzfeldt gedacht hebben.

De schattige Emily Prime kleurt er driftig op los, zich zalig onbewust van de ondraaglijke existentiële last die iedere mens in Hertzfeldts universum op een gegeven moment moet torsen, wanneer incomplete backup-copy Emily 6 verschijnt uit de verre toekomst. Ze is een leeg vat en is naar het heden afgereisd om een kopie van Emily’s bewustzijn naar zichzelf over te zetten. Emily Prime is te druk bezig met het tekenen van een eend om tegen te werken, maar mocht het meisje een twintigtal jaar ouder zijn geweest had ze waarschijnlijk ook weinig weerwerk geboden: de plot en uitleg is zo gecompliceerd en verstandelijk dat je als kijker meerdere kijkbeurten nodig hebt om alles te vatten. Emily 6 drukt op de knop van haar draagbaar neuraal netwerk en de twee stokfiguurtjes worden met veel blieps-en-bloeps in de desolate psyche van de derde-generatiekloon gezogen.

Hertzfeldts hoofdthema (mens-zijn), waar hij – film in, film uit – eigenzinnige ideeën over tracht te formuleren, blijft onaangeroerd, maar ditmaal lijkt de man er een tweede fascinatie bij te sleuren: zijn eigen trukendoos.

Het is hier dat Hertzfeldt zijn eigenzinnig animatietalent ten volle etaleert: Emily bevindt zich plots in een glitchy e-wereld, een mengeling tussen kunstige herwerking van trippy Windows Media Player visuals en kosmische glitters. De ideale speeltuin voor een nieuwsgierige kleuter dus. Zo vindt het meisje op een gegeven moment een flikkerende steen: “A glimmer of hope. Put it back.” Emily 6 legt uit dat ze alle sprankels van hoop een tijd geleden begraven heeft omdat ze te pijnlijk waren om aan vast te houden. Auwtch. Hertzfeldt speelt heel wat leuke mindgames en weet een flinke dosis humor te injecteren tijdens de verkenning van Emily 6’s mentale landschap, maar hij kan het niet laten om hier en daar met een welgeplaatste uppercut de tristesse van de vreemde onderneming te onderstrepen.

Daar is het de man natuurlijk om te doen. Met een bijzondere fascinatie speurt hij naar warmte in de ongelofelijke kilte van een heelal waar klonen van klonen als lege opslaghulzen voor eeuwig rond verre planeten tuimelen, waar memory tourists absurde sprongen in de tijd maken om íets te kunnen voelen, waar naamloze proefbuisindividuen wegens technische mankementen "het onkenbare" in worden gestraald, om nooit meer terug te keren. De compassie die hij etaleert in zijn abstracte denkoefeningen is indrukwekkend en voelt, vooral, meestal erg eerlijk aan. Dat het niet altijd makkelijk is om door te dringen tot die laag van emotie is een andere zaak. Aan de kijker om te beslissen of dat graafwerk – doorheen lagen van ingewikkelde sci-fi concepten en zwaarwichtige bespiegelingen – de moeite is.

Al is het misschien niet altijd een kwestie van smaak of bereidwilligheid. Hertzfeldts hart ligt soms wel zeer diep begraven. Bijgevolg lijken sommige van zijn filosofische uitweidingen nogal vergezocht. Op die momenten lijkt de ingewikkelde constructie die hij zo zorgvuldig heeft opgezet — als we op een andere metafoor mogen overspringen — lichtjes te wankelen. Alsof zijn eerdere eenvoud zijn grote sterkte was – in zoverre zijn wonky oeuvre eenvoudig genoemd kan worden. Zijn hoofdthema (mens-zijn), waar hij – film in, film uit – eigenzinnige ideeën over tracht te formuleren, blijft onaangeroerd, maar ditmaal lijkt de man er een tweede fascinatie bij te sleuren: zijn eigen trukendoos. Hertzfeldts huidige overwoekering belet inzicht, terwijl zijn visie de ziel het meest roert wanneer hij kraakhelder klinkt. Zélfs een vertederende creatie als Triangle Land kan daar weinig aan veranderen.