Waithood

Louisiana Mees 2018 België 22 '
Athene, 2018. 44% van de jongeren is werkloos. Vijf adolescenten wachten op de mogelijkheid een onafhankelijk leven te leiden. Ze representeren zichzelf terwijl ze doorheen een fictioneel plot voortbewegen. Samen dringen ze luxueuze Airbnb’s binnen om er al spelend hun uitzichtloze toekomst te ontvluchten.

Cast & crew

Awards & selecties

  • VAF Wildcard 2018
  • Courtisane 2019
  • Brussels Short Film Festival 2019
  • Doclisboa 2018
20.04.2019 Michiel Philippaerts

In 'Waithood' volgt Louisiana Mees vijf jonge, Griekse twintigers die op de drempel van volwassenheid staan. Het is niet dat ze niet willen opgroeien, maar de sociaaleconomische situatie van hun land leent zich er niet toe: 44% van de jongeren is immers werkloos. Dus wachten ze en spenderen ze hun tijd in de luxueuze Atheense AirBnb’s die Christos tijdens de winteravonden moet kuisen.

Terwijl hij de bedden opmaakt en de afwas doet dollen Jacques, Viky, Yannis en Maro door de designzetels of plonzen ze in een zwembad. Het is bevreemdend de acteurs als kinderen te zien stoeien in de luxeflats, maar de liminale staat waarin ze gedwongen zijn, laat hen nu eenmaal niet toe die kinderlijke wereld te ontgroeien. Bijgevolg blinken ze uit in hun infantiele gedrag. Wanneer hun spel stilvalt en ze uit hun rollen vallen slaat de uitzichtloze realiteit echter onverbiddelijk toe. Troost vinden ze bij elkaar.

Mees, die het scenario schreef, alsook zelf filmde én monteerde, brengt de jongeren met een opmerkelijke empathie in beeld. Diezelfde solidariteit leeft ook tussen de groepsleden en is vaak zeer vertederend; heel lichamelijk ook. Het saamhorigheidsgevoel wordt bovendien uitmuntend naar het scherm vertaald door een camera die de Griekse lotgenoten dicht op de huid zit tijdens hun crisismomenten, maar hen ook de ruimte geeft om de rijkdom van de Airbnb’s – steeds met romantisch uitzicht op de Atheense skyline – speels te verkennen.

Mees injecteert haar film met een politieke dimensie zonder toe te geven aan woede of verslagenheid.

Het zijn deze scènes van vermaak die een eigenaardige tussentoestand opleveren waarin het publiek nooit zeker is of ze naar authentieke reacties of enscenering kijkt, gezien de acteurs in zekere mate gefictionaliseerde versies van zichzelf vertolken. Zo komt er een hybride generatieportret tot stand dat geduldig zijn tijd neemt om het failliet van Griekenland aan te klagen.

Toch is het mooi om te zien hoe Mees haar film injecteert met een politieke dimensie door middels van poëzie, zonder ooit toe te geven aan woede of verslagenheid. Op uitzondering van de onheilspellende eindsequentie dan, waarin ze niet alleen haar talenten als monteur, maar ook haar filmische durf tentoonspreidt. Toegegeven, die durf komt op het juiste moment en belet dat de film te zeer op één noot blijft steken. Het betreft een schitterende montage die nachtelijke taferelen in de Griekse hoofdstad tot een grimmige wervelwind laat ontspinnen, ondersteund door een donkere basgitaar en een expliciete aanklacht op de klankband. Ondertussen zien we protagonist Jacques zijn keuzes overpeinzen: trekt hij weg uit Griekenland of niet?

Mees’ afstudeerproject eindigt met een mokerslag die haar een plaatsje oplevert tussen de beloftevolle namen die KASK de laatste jaren heeft voortgebracht. We zijn zeer benieuwd hoe deze filmmaker haar filmtaal en -thema’s verder exploreert en verheugd dat een Wildcard haar in deze verkenningstocht zal ondersteunen. Om in het oog te houden!

3