Undocumented Love

Fatma Osman 2018 België 21 '
Amal woont samen met haar vrienden in een asielcentrum. Op een dag verlaat haar beste vriendin Muna het centrum en wordt ze vervangen door een wat vreemd nieuw meisje: Hamda.

Awards & selecties

  • Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2018
  • Film Fest Gent 2018
04.12.2018 Sarah Skoric

“Mijn film is een boodschap aan wie geen verblijfsvergunning heeft: je leeft nu al de helft van je leven zoals je bent. Dus moet je geen stomme dingen doen. Een stukje papier mag je leven niet overheersen.” Aldus de jonge regisseuse én protagoniste Fatma Osman van Undocumented Love (in een interview met Cinevox). Die strijd voor een verblijfsvergunning is exact wat gebruikt ze voor haar eerste kortfilm 'Undocumented Love'.

De kortfilm portretteert het leven in een Belgisch asielcentrum, en meer specifiek het leven van enkele jonge Somaliërs daar. In afwachting van een ‘positive’ (hopelijk) onderhouden ze hun eigen leven in deze tijdelijke stopplaats: ze koken samen, eten (uit plastiek borden), zitten buiten, praten, luisteren muziek, worden verliefd – en worden verliefd op de verkeerde. Hoofdpersonage Amal (Osman dus) zit verwikkeld middenin een nogal complexe liefdessituatie waarin ze moet kiezen tussen het welbevinden van haar beste vriendin Muna en de vrede in het centrum.

Charmant en fris debuut.

Samen met Hans Van Nuffel ('Adem') werkte Osman het scenario uit. De acteerprestaties zijn nogal amateuristisch, het liefdesverhaal is misschien wat te weinig ontwikkeld of cheesy – maar de film in zijn geheel ontroert. En boeit, door de thematiek en omdat je niet goed weet waar de film naartoe gaat. Door een groot verhaal (wachten op papieren) te verweven met een kleine verhaallijn (liefde en vriendschap en een conflict daartussen), en door het camerawerk dat Osman koos (en Lutters uitvoerde): op de huid en erg dichtbij de personages. Zonder veel algemeen overzicht of ruimer kader - net zoals hun situatie in het van de maatschappij afgesloten asielcentrum. Ook heel wat lange, beweeglijke shots – met een magnifieke eindsequens als kers op de taart.

Zelf afkomstig uit een dorp in Somalië waar niet echt televisies waren, maar wel een à twee keer per jaar een film werd gespeeld voor het hele dorp, in een geïmproviseerde bioscoop (lees: videospeler; televisie en generator), verslond Fatma Osman elke film die ze kon zien bij haar aankomst in België. Ze absorbeerde wat ze zag. Osman is vrijwilliger bij Cinemaximiliaan, genoot geen reguliere filmische opleiding, maar net dat maakt haar debuut charmant en fris. Want: een filmliefhebber die gewoon doet, die experimenteert met het genre en materiaal put vanuit eigen interesses en ervaringen: we like!

2