Tot ik terugkom

Ramy Moharam Fouad 2021 België 27 '
Er hangt een vreemde spanning in de lucht: een hele generatie jongeren maakt zich op om te vertrekken. Naar ergens ver, voor lange tijd. Aram twijfelt over hoe en met wie hij zijn laatste avond in vrijheid wil doorbrengen.

Awards & selecties

  • Kortfilmfestival Leuven 2021
09.12.2021 Jan Sulmont

Ramy Moharam Fouad regisseerde al op zijn zestiende een videoclip voor 'Cigar' van zijn broer Tamino, en sindsdien ook video’s voor onder meer blackwave. en Selah Sue. Zijn vorige kortfilm ‘Schaduw, tot je terugkomt’ maakte hij samen met Violet Braeckman. Die raakte heel wat snaren bij Kortfilm.be, dat zich enthousiast toonde over de “angstaanjagend” mooie beeldvoering en een goede balans tussen verhaal en sfeer, met evenwel een soms al te sterk aanwezige soundscape.

Same same, but different: deze film heeft ongeveer dezelfde titel, laat de bassen evengoed dreunen en heeft dezelfde chef camera. Die levert opnieuw topwerk af. Jordan Vanschel ('Maregrave', 'Over the top', 'Meander') doordrenkt ook deze film met donkere poëzie. Het is uitkijken naar Vanschels werk als (co-) director of photography bij ‘Lost Luggage’, de aankomende tv-reeks van Nathalie Basteyns, Kaat Beels en Ibbe Daniëls over de nasleep van de aanslagen van 22 maart, met Lara Chedraoui (‘Wacht’) in de hoofdrol.

Het is uitkijken tot Ramy Moharam Fouad terugkeert met nieuw werk, want zo’n scherp oog voor sfeer en mooie beelden levert later ongetwijfeld nog straffer werk op.

Maar Fouads bachelorfilm bij Sint-Lukas Brussel heeft een andere, opmerkelijke protagonist. Model Jolan De Bouw maakt zijn acteerdebuut in een intense rol zonder al te veel tekst. Niet De Bouws overbekende real-life vader maar wel zijn moeder, Chantal Leyers, maakt naast hem haar opwachting. In die sterke scène zien we personage Aram na een mooie zoombeweging van dichtbij; hij drukt zich tegen zijn mama aan, vertwijfeld over welk pad hij het beste volgt.

Eerder die avond was Aram met vrienden op een wild joelend feest in een bos. Ze droegen allemaal dezelfde kleren. Bij één van hen zag je daaronder de borstkas, met een grote tattoo van het woord ‘WAR’. In plat Antwerps maakte hij het avondplan van de groep kordaat duidelijk: “Feesten, tot ze ons komen halen!”. Of de jongeren naar het front vertrekken en om wat voor oorlog dan, laat de film in het midden. Massa’s melancholische, mooi belichte close-ups maken alleszins duidelijk dat Aram hen niet wil volgen.

Misschien is de blijkbaar onontkoombare strijd een metafoor voor het nest verlaten richting volwassen relaties? De woordeloze ontmoetingen van het personage met enkele lotgenoten buiten het gezin, voelen alleszins minder pregnant of waarachtig aan. Toch is het uitkijken tot Ramy Moharam Fouad terugkeert met nieuw werk, want zo’n scherp oog voor sfeer en mooie beelden levert later ongetwijfeld nog een straffere film op.