play

The Swimming Club

Cecilia Golding Nick Finegan 2016 Verenigd Koninkrijk 10 '
Een zwemclub geeft zich bloot.
Queer Hits

Cast & crew

06.05.2020 Youness Iken

“Serene power": dat is wat Roberta voelde toen ze voor het eerst met de andere leden van TAGS (Trans and Gender Non-Conforming Swimming Group) het zwembad indook. Die serene kracht is ook hoe ‘The Swimming Club’ het best valt samen te vatten. In een babyblauw kleurenpalet portretteren Cecilia Golding en Nick Finegan de zwemmers op een opvallend natuurlijke wijze, als een levenslustige verademing binnen queer cinema.

De clubleden doen hun persoonlijke boekje open over hoe ze zich, als trans* persoon, moeilijk op publieke plaatsen durven te begeven. Deze zwemclub geeft hen voor het eerst die vrijheid terug. Hun verhalen vormen de basis van de documentaire: er is ruimte voor poëtische getuigenissen, krachtige anekdotes en lange pauzes waar beeld en muziek overheersen.

Geen ideologisch of feelgoodgeklets, maar kalme en markante ontboezemingen.

Wanneer Roberta het zwemmen koppelt aan hoe iedereen voor de geboorte in de baarmoeder zwemt, toont het regisseursduo hoe een ander clublid elegant onderwater kronkelt. Via etherische muziek en slowmotionportretten wordt zo de schoonheid van het lichaam gevierd. De deelnemers zweven als het ware in en op het zwembad. Geen zelfmedelijden, noch hoogmoed, enkel oprechte en trefzekere emoties. Ook geen ideologisch of feelgoodgeklets, maar kalme en markante ontboezemingen: de leden geven zich (letterlijk) bloot en genieten van hun teruggewonnen vrijheid. De balans tussen woord en beeld is wonderschoon.

In die zweverigheid geven Golding en Finegan een duidelijke boodschap mee. Ze bieden een verfrissende kijk op wat “safe spaces” voor de LGBTQIA+ gemeenschap kunnen betekenen. Zo vertelt Roberta over hoe ze ooit werd uitgescholden door een groep zwemmende jongens, waarop ze de zwemgroep aanmaande om het zwembad toch open te blijven houden als zij er zwemmen. Openheid is een tweerichtingsstraat: trans* personen omarmen niet enkel hun eigen identiteit, ook de buitenwereld draagt diezelfde verantwoordelijkheid.

Die evidente maar nog te weinig vanzelfsprekende boodschap zit ook in de details, zoals in de simpele en neutrale titel bijvoorbeeld. ‘The Swimming Club’ viert niet hun anders-zijn, maar het zichzelf-zijn. De instructieborden op de achtergrond — No Diving, No Running, Private: No entry — zijn een kleine knipoog naar een wereld vol regels en verwachtingen waar zij zich even niets van aantrekken. Fuck de norm, quoi.

De trans* gemeenschap moet niet alleen buiten het zwembad opboksen tegen vooroordelen, maar ook binnen de eigen LGBTQIA+ gemeenschap is er sprake van polariserende narratieven. Dit zwembad is de ideale locus om een vreedzaam discours te verkennen. Zonder vooraf ooit iets met een camera gedraaid te hebben, zetten Golding en Finegan een zodanig bevrijdend stukje cinema neer dat je haast vergeet dat je je tussen vier muren van een zwembad bevindt.

3