Sudden Light

Sophie Littman 2020 Verenigd Koninkrijk 15 '
Terwijl haar vader stervende ligt in het ziekenhuis, neemt Mia haar zus Squeeze mee om de hond uit te laten in de velden naast hun huis. Maar het landschap is niet wat het lijkt.

Awards & selecties

  • Cannes 2020
  • Encounters 2020
  • Edinburgh International Film Festival 2020
  • Festival du Nouveau Cinéma Montréal 2020
03.11.2020 Carmen van Cauwenbergh

Met haar desoriënterende kortfilm bewijst Sophie Littman eens te meer dat horror een genre is dat zijn plaats in belangrijke competities zoals die van Cannes verdient. Het filmgenre heeft de laatste jaren haar volwassen imago stevig bijgeschaafd — denk maar aan het werk van Jordan Peele, de films van Ari Aster en het beklijvende oeuvre van Severin Fiala & Veronika Franz. Een soortgelijke opmars is ook binnen de kortfilmwereld gaande.

Uitstekende horrorfilms klagen vaak een maatschappelijk thema aan of behandelen een familiaal psychisch drama. ‘Sudden Light’ behoort tot die laatste categorie. De vader van Mia en Squeeze ligt ernstig ziek in het ziekenhuis. Terwijl ze samen met hun hond Jack gaan wandelen in de velden, krijgt Mia na een reeks bizarre gebeurtenissen een mental breakdown. De meisjes worstelen met hun emoties, stellen vragen en trachten de situatie te bevatten — een doorgetrokken metafoor voor het onbegrip over de toestand van hun pa. De plattelandswandeling manifesteert zich als een duistere en bevreemdende verwezenlijking van hun angsten en verdriet.

De natuur vormt een dreigende identiteit die hen insluit en desoriënteert. Een dode boom markeert het begin en einde van hun weg. Het landschap verschuift waardoor ze rondjes lijken te lopen, een voyeuristische man duikt steeds weer op, gesprekken herhalen zich. Ondertussen verdwijnen Squeeze en Jack om de haverklap. Wanneer ze eindelijk opnieuw de dode boom hebben gevonden, lijkt de grijze hemel plaats te maken voor een streepje zonlicht. Na elke catharsis, is er ruimte voor rust. Zo was het al bij de Grieken, zo is het ook hier.

Littman vertaalt zo de innerlijke wereld van twee jonge meisjes op een angstaanjagende manier. Natuur heeft in haar visie niet enkel een helende factor, maar is ook een nietsontziende, repetitieve oerkracht die tot stevige confrontatie leidt. Door het zachte en aardse kleurenpalet zorgt ze voor een jaren zeventig feel — zie ook ‘Don’t look now’ van Nicolas Roeg. De cameravoering, de aandacht voor de sterk geprononceerde silhouetten van de kale bomen en het fantastische sound design van Tom Jenkins dragen allemaal bij tot een geslaagde, eerie sfeer.