play

Solar Walk

Réka Bucsi 2017 Denemarken 21 '
De reis van individuen en hun creaties door tijd en ruimte. Elke betekenis van actie bestaat vanuit het perspectief van het individu, maar is geen noodzaak bekeken vanuit het perspectief van een zonnestelsel.
Animatietoppers

Cast & crew

Awards & selecties

  • Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2018
  • Audi Short Film Award Berlinale 2018
  • Grand Prize Ottawa International Animation Festival 2018
  • Grand Prize Bucheon International Animation Festival 2018
  • Best Sound Fantoche 2018
  • Best Short Film Award Flatpack Film Festival 2018
  • etc.
03.11.2018 Sarah Skoric

Sterren en universa en rare gekleurde wezens die iets weghebben van een hond of een kat of een konijn of een mens en dan een megastream of consciousness… Dat zou zowat de (erg lange) ‘middle name’ kunnen zijn van de jonge filmmaakster Réka Bucsi. Afgestudeerd in Boedapest, (co-)werkend in onder meer Denemarken levert ze met ‘Solar Walk’ een derde topanimatie in rij af.

Was haar afstudeerwerk (en meteen Oscargenomineerd) ‘Symphony no. 42’ (2014) nog meer een aaneenschakeling van circa 47 korte scènes, met fantasierijke wezens, dan werd opvolger ‘Love’ (2017) al iets meer verheven en ruimtelijker, en geldt ‘Solar Walk’ zowat als het meest “allesomvattende” van haar werken.

In 21 minuten brengt Bucsi een trip langsheen meerdere universa en dimensies, met een mish-mash aan personages - meer divers dan haar vorige werken - die elk op hun eigen manier de ruimte ontdekken. Is dat bij twee ruimtereizigers door te springen in een plas urine van een groot soort hond dat hen geleidt naar een ander sterrenstel, dan is dat bij een monnik door zijn hoofd letterlijk en figuurlijk te verliezen in nieuwe formules, en bij twee konijnachtige wezens door gekleurde ballen in brand te steken en dan via een onderwaterwereld naar een ander universum te gaan. Ofzoiets.

Een trip langsheen meerdere universa en dimensies.

‘Solar Walk’ is een plezier om naar te kijken. Bucsi speelt en experimenteert met meer animatiestijlen dan in haar eerdere films. Ook met geluiden, want de soundscape en muziek in deze kortfilm zijn subliem. De geluidsband voelt als een livebegeleiding, wat het ook een beetje is. ‘Solar Walk’ reist dan wel als kortfilm via meerdere filmfestivals (Berlinale, Ottawa, Lisboa, etc), maar ontstond eigenlijk als een ongeveer vijftig minuten durend animatieproject, dat werd opgevoerd met live orkestbegeleiding.

De gruwel en de tragedie (en humor) van haar eerste kortfilm(s) zijn er wel grotendeels uit. In plaats daarvan reist Bucsi met haar personages door meer mandala-achtige ruimtegangen naar een trippy Tomorrowland-achtig geanimeerde setting. Samen met de gruwel, verdwijnt jammer genoeg ook een beetje vernieuwing. Narratief laat ‘Solar Walk’ je wat op je honger zitten. Het vrij hyperactieve en galactische is iets dat Bucsi niet nog vijf films lang kan blijven abstraheren. Bucsi is een van de grootst opkomende en succesvolle animatoren van deze generatie, maar misschien is het nu wel tijd voor wat verandering.

Of om het met de woorden van de Beastie Boys te zeggen: tijd voor ‘another dimension, another dimension, another dimension’ in haar werk.

3