Schaduw, tot je terugkomt

Een jonge vrouw mist haar geliefde.

Awards & selecties

  • Breedbeeld Kortfilmfestival 2020
  • Kortfilmfestival Leuven 2020
06.11.2020 Matthias De Bondt

Ramy Moharam Fouad, amper twintig jaar, heeft als jonge maker al een knap palmares bij elkaar gefilmd. Vooral zijn videoclips voor broer Tamino, Selah Sue, Emma Bale en blackwave. zetten hem als visuele artiest vroeg op de kaart. Ook zijn werk als fotograaf doet ogen uitkijken. Nu hoort daar ook ‘Schaduw, tot je terugkomt’ bij, de kortfilm die hij schreef samen met actrice Violet Braeckman ('Salamander', 'Over water').

Mona (de rol van Braeckman) leidt een eenzaam leven, dwalend door de lege gangen en antieke kamers van een landelijk huisje, gelegen tussen oneindige graanvelden. Ze wacht ongeduldig op de terugkeer van haar geliefde, die om een onbenoemde reden uit het plaatje is verdwenen. De film opent meteen met de mooiste scène, waarin Mona een hartverscheurende videoboodschap achterlaat voor haar afwezige partner, zich afvragend of het nog wel zin heeft dit ritueel keer op keer te herhalen. Fouad introduceert het personage op ingetogen wijze en laat vooral een uitstekende Braeckman het werk doen: een gebroken en alleenstaande vrouw probeert zich ondanks haar gemis recht te trekken aan het weinige dat ze nog heeft.

Je hoeft niet alles te begrijpen om de film te voelen: emotie leidt deze poëtische en met fragiele finesse gemaakte vertelling.

Zoals de titel al verklapt, is Mona enkel een schaduw van zichzelf geworden. Als een spook waart ze rond in een huis waar niemand alleen hoort te zijn. De cinematografie complementeert dit griezelige gevoel, waarbij de camera haar langzaam doorheen de vele ruimtes van het huis achternagaat — akelige eenzaamheid overstemt.

Met haar zus wandelt ze door graanvelden, contemplerend over het gemis. Een malickiaanse scene: de beelden van de overheersende natuur maken de mens extra nietig, een mijmerende voice-over versterkt dat gevoel. Het is dan ook de sfeer die overheerst in Fouads kortfilm: in samenwerking met Jordan Vanschel — zie ook uitstekend camerawerk bij ‘Maregrave’ en ‘Een redelijk leven’ — brengt hij een angstaanjagend mooie beeldvoering. Toch ondermijnt dat niet de psychologische leidraad van het verhaal. Fouad lijkt te beseffen dat zijn film niet meer nodig heeft dan een goede balans tussen verhaal en sfeer, een evenwicht dat doorgaans moeilijk te bewandelen valt. Als iets die balans mist, dan is het de soms nogal te sterk aanwezige soundscape.

Je hoeft niet alles te begrijpen om de film te voelen: emotie leidt deze poëtische en met fragiele finesse gemaakte vertelling. Ondanks het minimalisme laat Braeckman ons niet los, tot het laatste beeld, wanneer Mona in een avondlandschap wegwandelt en zich overgeeft aan de ondergaande zon. Fouad & Braeckman exploreren eenzaamheid en onze zoektocht naar betekenisgeving in deze volwassen en metafysische kortfilm.

2